Pandora'nın Kutusu

Çok Zor

2012-02-12T20:41:00.000+02:00

Huzur bulmak çok zor

Geçmişi düşünmeyi bırakmak çok zor

Seçimlerini eleştirmeyi bırakmak çok zor

Olasıkları düşünmemek çok zor

Kararlı olabilmek çok zor

Karşılaştırmayı bırakmak çok zor

Kendi iç sesin çok yüksekken, başkalarını dinlemek çok zor

Boşvermek çok zor

Beklemek çok zor

Düşünmemek çok zor

Renkleri terk etmek çok zor

Sıradan olmamak çok zor

Yanıbaşındakileri tanıyamaz hale gelmek çok zor

Güneş varken, karanlığa mecbur olmak çok zor

Denize bakıp, uzaklaşamamak çok zor

Farkında olup, çemberi kıramamak çok zor

Nefes almak, durmak, hayallemek, susabilmek ise yapılabilir

ama kendinden kaçamamak çok zor...

Bulut

2012-02-07T21:49:00.000+02:00

Bir küçük bulut olsaydım, renkleri seçme gücüm olmasaydı da, sadece izleseydim onları, üzerimden akıp gitselerdi, şarkılar çalınsaydı uzaklardan ben de sesin kaynağını bulmak için süzülseydim ordan oraya, dinleseydim usulca kimse farkıma varmadan, ben de konuk olsaydım onların sofrasına ve eğlencesine...

Küçük kız bana el sallasaydı, ardımda beyaz bir topak yerine, binlerce hayalinin ev sahibini görseydi...

Geçseydim pek çok nehrin üstünden, kuşlar yansımalarını izlerken, başlarını kaldırdıklarında göz göze gelseydik ve ben her kanat çırpışlarındaki özgürlük esintisini hissetseydim...

İstemek yerine, bir var bir yok olsaydım ben, görünmezliğimi kutlasaydım kendi kendime, bu da benim özgürlüğüm ve huzurum olsaydı…

Wrapped up in Books

2012-02-01T21:32:00.000+02:00

...I will say a prayer, just while you are sitting there

I will wrap my arms around you

I know it will be fine

We've got a fantasy affair

We didn’t get wet. We didn’t dare.

Our aspirations are wrapped up in books

Our inclinations are hidden in looks...

Touch of a Tale

2012-01-31T21:20:00.001+02:00

Günlerim geçip giderken, bazen çok kahkaha atıyorum, hatta etrafımdakilere de attırıyorum, ayrıntıların peşinde koşuyorum, bazen de görüyorum ki bazıları daha benim gibi koşuyor, işte o zaman çok seviniyorum.

Küçük dünyamda anılarımı biriktiriyorum, topladıkça, çoğaldıkça onlara bir bir dokunuyorum, açıyorum kapıyorum anıları koyduğum kutunun kapağını.

Espiriler yapıyorum içimden, binbir taklit ve muziplikler dönüyor kafamın içinde, Amelie gibi süprizler yapmak istiyorum insanlara. Sonra duruyorum, kaldırıyorum başımı, bir dolu bulut görüyorum, yine benim peşimdeler diye düşünüp, baya bir kafaya takıp, üzülüyorum. Sonra unutuyorum onları, şarkılar söylüyorum, koşuyorum deniz kenarına, içim açılıyor, çok derin nefes alıyorum, baloncukların içinde bin bir hayal kuruyorum, istiyorum ki kimse patlatmasın o baloncukları, aksine keşke kelebek filesiyle toplasalar diye diliyorum. Üflüyorum onları denize doğru, el sallıyorum arkalarından da.

Ayrı fon müzikleriyle uyanıyorum sabahları, acaba diğerlerinin aklında hangi fon müzikleri vardır diye düşünürken de bir tebessüm yayılıyor yüzüme.

Kahvemin üzerinden yükselen dumanı yakalamak istiyorum her seferinde, yakalayamıyorum ama bakakalıyorum öylece. Hoşuma gidiyor insanları izlemek, yerlerine kendimi koyup, küçük piyesler yazıyorum. Kurguluyorum dünyamı, çiziyorum bazen yeni baştan, sonra siliyorum, tekrar çiziyorum. Kalan izlerin yerine de daha koyu kalemlerle üzerlerinden geçiyorum.

Bazıları hiç konuşmasa da içime düşüncelerini fısıldıyorlar, bazen hiç duymak istemediğim şeyler oluyor bunlar, karanlık dünyanın insanlarıyla yüzleşiyorum o zaman. Bazen de yemyeşil vadilerde, yeni masallar yazılıyor kafamın içinde.Bunların bütünü koca birer taslak olarak saklanıyor bellekte, gün geliyor birleşiyor, tamamlanıyor, gün geliyor, ayrıştırılıp, uzaklaştırılıyor.

Dokunmaksa dokunmak, hissetmekse hissetmek, görmekse görmek...ama hiç biri "hatırlama" eylemi olmadan geleceğin masallarına konu olmayı başaramıyor...

Susalım ve dinleyelim o zaman...

Clock

2012-01-18T23:04:00.000+02:00

http://fizy.com/#s/12elxa

When I do count the clock that tells the time

When I do count the clock that tells the time,

And see the brave day sunk in hideous night;

When I behold the violet past prime,

And sable curls all silver'd o'er with white;

When lofty trees I see barren of leaves

Which erst from heat did canopy the herd,

And summer's green all girded up in sheaves

Borne on the bier with white and bristly beard,

Then of thy beauty do I question make,

That thou among the wastes of time must go,

Since sweets and beauties do themselves forsake

And die as fast as they see others grow;

And nothing 'gainst Time's scythe can make defence

Save breed, to brave him when he takes thee hence

William Shakespeare

Paradigma

2012-01-17T00:05:00.000+02:00

Blue jeans, White shirt

Walked into the room you know you made my eyes burn

It was like James Dean, for sure

You so fresh to death & sick as ca-cancer

You were sorta punk rock, I grew up on hip hop

But you fit me better than my favorite sweater, and I know

That love is mean, and love hurts

But I still remember that day we met in December, oh baby!

Carnival

2012-01-12T22:12:00.000+02:00

                                                                    "Life is a carnival

                                                                    believe it or not

                                                                    Life is a carnival

                                                                     two bits a shot"

                                                              http://fizy.com/#s/17y27k

Mavi

2012-01-04T21:31:00.001+02:00

Angus and Julia Stone-Mango Tree http://fizy.com/#s/136gd9

Birileri bir şeyler fısıldıyor uzaktan...hayal meyal duyuyorum, seçiyorum bir iki kelimeyi, genelini ise kendim kuruyorum kafamda, birleştiriyorum kelimeleri, geleceğimi okumaya çalışıyorum. Hiç de kolay değil, çoğu zaman duyduklarım beni pek de mutlu etmiyor. O zaman bırakıyorum dinlemeyi, kapatıyorum gözlerimi, hayal kurmaya başlıyorum, elimin altında çimenler hissediyorum, yüzümde ise yumuşak rüzgarı, gözlerimi açtığımda olabildiğince mavi her şey, çok huzurlu bir mavi, içinde boğulmak istiyorum, sürükleneyim diyorum, kalkamıyorum, kımıldayamıyorum, bakakalıyorum maviye...mavi beni sarıyor, ben maviye sarılıyorum, öyle kala kalıyoruz...Gelecek ise önemini kaybediyor...

Nereye

2011-11-01T22:28:00.001+02:00

-Sakin görünüyorsun
*Evet çok sakinim
-Yorgun musun?
*Hayır hiç de değil
-Dalgın görünüyorsun, nereye bakıyorsun?
*Senin ve benim ait olmadığım bu dünyaya
-Nerden çıktı şimdi bu?
*Sabah kalktığında ne yapıyorum ben diye sordun mu hiç kendine
-Çoğunlukla pişmanlık içinde soruyorum bu soruyu
*O zaman bugün boşverip gök kuşağı avına çıkalım mı...Sessiz kaldın yine...
-Kısmen canlandırdım içimdeki gerçek dışı halleri, hiç fena gelmiyor kulağa
*Kırmızı yağmurluğunu almayı unutma, ben de uğurlu mavi beremi yanıma alacağım ve kaybolacağız...

Kim

2011-10-29T23:32:00.000+03:00

Fısıltı bir kağıdı

Gülümseme bir karmaşayı

Işık vurguyu

Defter yolculuk yapan kelimeleri silemezken

Sessizlik gölgeler peşinde

Olanca çabasıyla birkaç yalnız notayı avlaya dursun

Gölgeler onun kollarına değil

Tozlu duvarlara sarılmayı seçmişti çoktan

Fonda ise rüzgar orkestrası vardı

Esmeyi bilmekten ziyade

Oyun oynamayı seçmişti bu gece

Nitekim geçmişin ve kurgunun en iyi dostuydu kendisi

Eskitilmiş yüzlerin tanığı

Sarf edilen onca özrün ise pişmanlık bekçisi olmayı çoktan üstlenmişti...

La Lune Brille Pour Toi

2011-10-14T22:09:00.001+03:00

Işıkları açmak istemiyordum, bu loş ışığın altında her şey daha sakin, daha huzurlu gözüküyordu gözüme. Duvarda asılı olan Audrey Hepburn, olanca naif ve sevimli yüzüyle bana bakarken, bir diğer saf güzellik Vanessa Paradis arka fonda geceme eşlik ediyordu. Başarılı ve sevdiğim yazarları aklımdan geçiriyordum. Onlar gibi olabilmek için içimde büyük bir enerjiye sahip olmam gerektiğini ve buna varımı yoğumu koyup, her şeyimle inanmak gerektiğini çoktan kavramıştım ama nerde bende o cesaret ve motivasyon. Baştan çok sıkı tuttuğum ve heves ettiğim birçok şeyi yarı yolda bırakmış, tamamlamamış biriydim ben. Ne yapacaktım şimdi? Yaptığım iş, oturduğum mahalle, okuduğum okullar, romanlar, tanıştığım ve benim için önemli olan insanlar…Yıllar böyle mi geçecekti, yoksa bunların yanına güzel hikayeler katabilecek miydim. 26 olmuştum çoktan. Ya çok geç kalmıştım, ya yolun başındaydım. Bilemiyorum. Hayallerimi ben bile unutmuşken, kulağıma fısıldayacak birileri var mıydı yanımda ya da onlara ihtiyaç duymadan ben bir daha çizebilecek miydim kaybettiğim hayallerimi.

Bir serüven yaratmak istiyordum, çok uzun süreler peşinde koşacağım bir serüven. Hızlı hızlı yazmak, yazarak nefes almak, sevmediğim gerçekliği, kelimeler dünyasının vezirlerini kullanıp şah mat etmek istiyordum. Kelimelerim, coşkulu notalarla arkadaş olsun istiyordum. Beraber bir senfoni yaratsınlar, nice kulaktan silinmeyip, rüyalarını süslesin, onların da sevmediği gerçekliklerle savaşsın ve kahramanları olsun istiyordum. Rotasını henüz çizemediğim bu serüvenin, her pencereden dışarı bakışımda, nasıl bir şeye benzeyeceği hakkında heyecanla varsayımlar yürütüyordum, öte yandan serzenişler ve kuşkular da peşimi bırakmıyordu.

Her şeye rağmen "La Lune Brille Pour Toi "...

Kuzum ses ver

2011-10-11T21:05:00.001+03:00

Trafiğe takılmış, soğuktan pardösülerimizin içine gömülmüş arabada otururken, çoktan kararmaya yüz tutmuş kaotik İstanbul caddelerinde, yüz binlerce insan mutsuz yüzleri ve karmakarışık akıllarıyla evlerine dönmeye çalışıyordu. Gri silüet bir anda titreşiverdi ve ben aslında oldukça güzelim diye fısıldayıverdi kulaklarımıza. Unuttunuz galiba, parlayan güneşim altındaki mavi denizimi ve martılarımı, bin bir tonda rengi barındıran çinilerle ve halılarla dolu Kapalıçarşı’mı, kokusundan sarhoş olduğunuz asırlık Mısır çarşımın kapısından aç gözlerle içere bakarken ki heyecanınızı..İstiklal caddemdeki hüzünlü müziklerimi dinlerken ki melankolik yürüyüşlerinizi, ne zaman canınız sıkılsa bir tek attığınız Nevizade’mi, vapurun düdüğünü duyduğunda sevdiğini düşünürken irkildiğin Kadıköy iskeleme veda mı etmek istersin,yoksa Beyazıtta kitapların arasında kaybolduğunuz günü mü silsem hafızalarınızdan, nasıl da heyecanlanmıştın aradığın kitabın ikinci elini bulduğunda, Sakın bana Emirgan’da oturup bir çay içmediğini söyleme yoksa bozuşuruz. Moda’da dondurmanı yerken, nasıl da içten gülüyordun, ne üstüne dökülen dondurma umrundaydı, ne de akan göz kalemin. E Sarıyer’deki salaş balıkçılar ne güne durur, Zeki Müren eşliğinde başından geçenleri Lüfer’e anlatsan, rakı da sana geçer bunlar deyiverse, esiverse bir yandan rüzgar ve şalını alsan omuzlarına…Kızar mısın o zaman İstanbul’a? Sen bana değil içindekine kızgınsın be kuzum. O yüzden aldanma bu gri görüntüme, dinleyiver derinden gelen sesimi, içimde bir orkestra eşlik eder her anıma, ben de nefes alırım senin gibi, ben de pes ederim senin gibi…Zaaflarıma takıl da kuzum, güzelliğime laf etme o zaman canım yanar benim.

Bulut Krallığı

2011-10-09T16:19:00.002+03:00

Dinliyordum, çok güzel müzikler dinliyordum, yazmaya çalışıyordum, bu çok zor geliyordu, aklımda onca dönen kelime ve cümle rüzgarını bir araya getirip, ilişkilendirecek gücü bulamıyordum. Hem çok sesliydim, hem çok sessizdim, beni anlamayacak insanlar ordusunun ortasında olduğumu hissediyordum. Kastettiğim anlaşılmak mıydı, yoksa kırılmak mı yoksa dalga geçilecek olmak mı..Hangisi derseniz deyin, uçuşan onca heybetli kelimeyi, bir araya koyup beyaz sayfaya işleyemeyecek durumda hissediyordum çoğu zaman.

Küçük bir odam var, duvarları çok açık, yumuşacık tonda bir yeşil. Bu küçük oda benim iyi hissettiğim yerlerden biri, kendim gibi olduğum, benim dediğim yer. Küçük objelerim, resimlerim, mektup ve not defterleriyle dolu karmaşık çekmecelerim, müziklerimin yer aldığı masam, korunaklı, kimsenin beni yargılamadığı, binlerce hayal kurduğum, gerçekleşmediğinde, göz yaşlarımla doldurduğum yatağım, dalıp gittiğim pencerem, huzurlu müziklerime eşlik eden rüzgarda uçuşan perdem…her anlamda benim için huzur dolu olan mekan, her türlü yüzüme tanıklık eden, acizliklerim karşısında en iyi izleyici olan, nefes alan yer seni çok seviyorum.

Ben, yani pınar adındaki saf şahıs, alışkanlıklarıma ölesiye bağlıyımdır. Objelere çok fazla anlam yükleyebilirim. Bu alışkanlıklar sadece objeler için geçerli değildir tabi ki. Duygular, arkadaşlar, mekanlar, anlar, mahalle sakinleri, kediler, aile…hepsini koy bir kutuya ve bana ver, sonsuza dek saklayayım onları, müzikli bir kutu inşaa ederim onlar için, her birinin peşine notaları takarım, onları her yere yanımda taşırım, ruhumun dinlendiği taze deniz havasında açarım kutumu, çalan müziğiyle ben de yol alırım bir yerlere. Nereye olduğu önemli değil, kutum yanımdadır ve yalnız değilimdir onunla.

Bazen çok büyük bir enerji doldurur içimi, bir iki hafta boyunca geçen kötü zamanları silecek derecede kuvvetli bir histir bu. Düşünerek ya da isteyerek elde edemem bu enerjiyi. Küçük bir kızın sabah yatağından kalktığında, babasının ona uzattığı yeni oyuncağı kadar beklenmedik ve sürpriz doludur. Nereden geldiği belli olmayan bu müthiş his, aynaya baktığında geçen günlerin ardında bıraktığı tozlu zemini yerinden sarsacak ve ışıklar saçacaktır çevresine, anlatması çok zordur, nedensiz gülümseme yaratır yüzünde, bir şarkıya keyifle eşlik etmeni sağlar, pencereyi açtığında soluduğun havanın çiçek kokması gibidir. Onca zamandır çıkamadığın odadan, giyinip çıkmak için sabırsızlandığın bir andır, aynada kendine gülümseyip, içimdeki eksik puzzle parçalarımı buldum dedirtecek güçtedir.

Dışarıdan düşen ışığa dalar giderim, fonda bir müzik eşlik eder zihnimdeki görüntü evinin içinde dolaşırken. Görüntü evi işte, ona görüntü merkezi diyemem. Merkez kelimesini hak etmeyecek kadar sıcak ve sahiplenici bulduğum bir yerdir çünkü orası. Geçmişten anları koymuşumdur oraya, neye göre seçmişimdir bilmiyorum ama onları rahat ettirsin diye, binlerce güzel dekorla süsledim içini, bir de farklı odalara girdikçe, ufak tefek gelecek görüntüleri yerleştirdim geçmişime misafir olsunlar diye. Ben büyüdükçe, bu evin misafirleri de git gide değişti. Kimi zaman naif hippiler konuk oldu odalara, kimi zaman huysuz aristokratlar, kimi zaman da 50’li yılların romantikleri…Hepsi birer hatıra bıraktılar bana. Ben de biriktirdim hepsini, bu eve adım attığımda hepsi canlansın diye gözümde.

Bir sabah uyandığımda, penceremin önünde kocaman beyaz bir yelkenli gördüm. Yelkenlerin gerilerek açılmasından, dışarıda çok şiddetli bir rüzgar olduğunu anlayabiliyordum, biraz doğrulduğumda ise bu yelkenlinin denizin üzerinde değil de, havada asılı durduğunu fark ettim. Ne demekti bütün bunlar, hangi güç ona bu şekilde yol aldırıyordu, şaşkınlığım bana öğretilenlerden ibaretti. Yelkenlilerin uçabileceğini bana kimse söylememişti, kabullenecek miydim şimdiye kadar duyduklarımın yanlış veya tekdüze olduğunu yoksa umursamadan binip gidecek miydim yelkenliye, bu diyarın insanlarının dediklerinin bir anlamı olmayan bulut krallığına. Orada da yelkenlilerin bulutların üstünde gezinebildiğine dair hikayelere mi inanacaktım ve onların doğrularını mı kabullenecektim yoksa aykırılıkları kendi içimde mi yaratıyor ya da inandırıyordum.

Fotoğraf: 2008, Trende Lübeck'e giderken

My little paradise

2011-09-17T14:37:00.001+03:00

Geçen hafta sonu ailecek İğneada tarafına küçük bir tur yaptık. Arkadaşlarım tarafından çok fazla övülen bu yeri cidden çok merak ediyordum, yakın mesafesiyle de biz yorgun İstanbullu'lar için oldukça rahat bir kaçamak yeri ve bu kısa mesafede bizi böyle bir cennetin karşılayacağından oldukça habersizdik. Sabah erkenden yola koyulup, güzel yol müziklerimizi de yanımıza alıp, heyecanla Boğaz köprüsünü geçip, Avrupa yakasından yolumuza koyulduk...

Bilmeyenler için "İĞNEADA Trakya'nın Karadeniz sahilinde bir kasaba. 22 km'lik sahiliyle, kumuyla, ormanıyla, temiz havasıyla, gölüyle ve deresiyle nadir doğa güzelliğine sahip bir belde. "

Günü birlik olarak yapılan gezi planı, İğneda'ya vaınca, güzel denizi görüp, mis gibi havayı da soluyunca, e bu akşam burda konaklasak iyi olacak şeklinde değiştirildi. İğneada'dan fazla lüks beklemeyin..Bir kaç küçük çay bahçesi, muhteşem bir sahil, salaş balıkçılar, mütevazi pansiyonlar ve küçük dar sokaklardan başka bir şey bulamazsınız burada ama inanın zaten bunlar da gayet yeterli.

Yol kısmı ise; apayrı güzel..yol üstünde çok sevimli köylerle karşılaşıyorsunuz..hatırladıklarım; Yenice, Poyralı ve Demirköy. Biz bir de güzelim ormanların arasından geçerken Dupnisa mağarası tabelasını görüp, merak edip yolumuzu biraz uzattık ama değdi diyebilirim. Ormanlardaki ağaç çeşitliliği inanılmaz ve dağa tırmanan yol güzelliği açısından çok masalsı. Yalnız, yolu hayli virajlı ve dikkatli olmak gerekiyor ama inanın o manzaraya değiyor.

Bir kaç küçük bilgi;

"İğneada orman ve deniz arasında kalmış bir cennet. Önü uçsuz bucaksız Karadeniz ve arkasıda Istranca dağları ve ormanı ile çevrilidir. Orman genellikle meşe ağacı ile örülmüştür. Meşenin yanında, gürgen, palamut, kayın ağaçları bulunmaktadır.

İğneada ormanları arasında Longos adı verilen orman türüde bulunmaktadır. Dünya üzerinde sadece 3 yerde olan Longos ormanlarından biride İğneada da bulunmaktadır."

Tavsiyem arabayla gidiyorsanız eğer, güzel müziklerinizi yanınızdan eksik etmeyip, pencerelerinizi de sonuna kadar açıp, bol oksijenli bu muhteşem atmosferin tadını çıkarın.
Ve İğneada'nın taze balıklarını yemeden dönmeyin, biz tepede yeralan Liman restoranı denedik, hem lezzeti hem manzarasıyla bizi çok memnun etti, Vedat Milor'a duyurulur:)

Yolun güzelliği hakkında fikir edinebilesiniz diye sizlere küçük bir yol videosu;)

Siz de babam gibi mağaraya tırmanma konusunda üşenebilirsiniz;)

Tek uyarım; aman eylülde ya da kışın yolunuz buraya düşerse, yanınızda muhakkak kalın giyecek bir şeyler götürün çünkü gerçekten sabah ve akşam havası çok serin oluyor.

Stuck on the Puzzle

2011-09-04T16:39:00.000+03:00

Something old, spilled, pale, dusty, speechless but keeps me calm and breathing still.
Lets drink a toast for the things that can still have their dignity while everything is getting changed day by day!
"And I will play the coconut shy"...

Fotoğraf: 2011, İznik'te eski bir ev

Things get damaged

2011-08-29T11:50:00.001+03:00

İçinde kalkıp gitmekle, yerine sıkıca çakılı kalmak arasında korkunç bir çekişmenin yaşandığını hissediyordu, neyi isteyip istemediğini her seferinde kendisine sorduğunda net bir şekilde duyamadığı cevaplar, canını en büyük sıkan şeylerden biriydi. Bir sürü belirsizlikten oluşan dünyası, bir de kendi isteklerinden emin olamayınca tökezlememesine imkan yoktu. Genelde geceleri yalnız başına sokağa çıkar, kaybolmuş gibi yürürdü. Bu yalnızlığı nefes almak olarak görüyor, açıklamalardan ya da bir takım değerlendirmeler ve karşılaştırmalar silsilesinden kendini uzak tutmaya çalışıyordu. Kısa bir yürüyüş sonrası, oturduğu kafelerde, insanları izliyordu sessizce. Hangi duygular, hangi bakışlar, hangi sözcükler gerçek diye düşünmekten kendini alıkoyamıyordu…

Bir de üstüne durmadan kafa yorduğu kendi geçmişi vardı tabi…güldüğü güzel günleri…

Fotoğraf: 2007, diploma töreni öncesi-kep atma törenine hazırlık

Yolculuk

2011-08-21T11:37:00.000+03:00

Çıkılan yollar, verilen sözler, biriktirilen fotoğraflar, biletler, kokular...ardı ardına kapanan kapılar, bırakılan anahtarlar, paylaşılan yemekler, dökülen yaşlar, biten konuşmalar...konulan noktalar, vazgeçilip koyulan virgüller...bir daha vazgeçilip konulan ünlemler..ve bitişler...hepsi sonunda çıkılan yorucu yolculuklar, nerden nereye gittiğinin önemi olmayan, tamamen içindekilerle yol aldığın, tek başına kalmak istediğinde bile kalamadığın, yolculuk sonunda bünyendeki yorgunluk...istediğin noktaya hala erişemediğinin farkında olmak, araya koca bir zaman dilimini sokup kapatamadığın kapıların farkına varmak...yeni yolculuklara çıkmaya cesaretin olmaması...geriye baktığında ise...

Fotoğraf: 2008, Hamburg Melange Cafe, apple pie

Valerie

2011-08-13T22:10:00.000+03:00

Well Sometimes I Go Out, By Myself, And I Look Across The Water.

And I Think Of All The Things, Of What You're Doing, And in my head I Paint A Picture.

Since I've Come Home, Well My Body's Been A Mess, And I Miss Your ginger Hair, And The Way You Like To Dress.

Oh Wont You Come On Over, Stop Making A Fool Out Of Me, Why Dont You Come On Over, Valerie.

Valerie
Valerie
Valerie

Did You Have To Go To Jail, Put Your House Out Up For Sale, Did You Get A Good Lawyer.
I Hope You Didnt Catch A Tan, I Hope You Find The Right Man, Who'll Fix It For You.

Are You Shopping Anywhere, Change The Color Of Your Hair, And Are You Busy.

Did You Have To Pay That Fine, That You Were Dodging All The Time, Are You Still Dizzy.

Well Since I Come Home, Well My Body's Been A Mess, And I Miss Your Tender Hair, And The Way You Like To Dress.

Oh Wont You Come On Over, Stop Making A Fool Out Of Me, Oh Why Dont You Come On Over, Valerie.

Valerie
Valerie
Valerie

Well Sometimes I Go Out, By Myself, And I Look Across The Water.

And I Think Of All The Things, What You're Doing, And In My Head I Paint A Picture.

Since I've Come Home, Well My Body's Been A Mess, And I Miss Your Tender Hair, And The Way You Like To Dress.

Valerie
Valerie
Valerie
Valerie
Valerie
Valerie
Valerie
Valerie

Why Don't You Come On Over Valerie...

R.I.P DEAR AMY...

Trick!!!

2011-05-19T13:09:00.001+03:00

No need for a magician when you need a trick, just turn back, take a long look around, then make something funny and sweet, if its a smile on his face..then thats the best trick of all!

Lets hear some Gogol Bordello...

Boşluk...

2011-02-19T19:35:00.002+02:00

Neyim peşindeydim ben? Neyi beğenir, neyi sevmem, hangilerini takdir eder, hangilerinden tiksinirim..Bunların önemi var mı peki? Sıkılırım durmadan, içim sıkışır, rahat nefes alamam, dalar giderim, bulunduğum ortam boğar beni…Yalnız kalmaya çalışırken, bir yandan diğer yanım da yalnızlığın sessizliği içinde kendimle baş başa kalmaktan korkar.
Upuzun bomboş bir yola bakarken rahatlamanın, huzur bulmanın peşindeyimdir ama o yola çıkmaya cesaret edebilir miyim..

its "Biutiful"!!!

2011-01-30T21:08:00.000+02:00

Uzun zaman sonra bir Inaritu filminin vizyona gireceğini duyduğumda, 28 Ocak için kayıtsız şartsız geri sayıma başlamıştım. Bu sefer Inaritu bizleri hangi çarpık hayatlarla, hangi çelişkilerle, hangi çaresizliklerle o koltuğa çivileyip, günlerce, haftalarca, hatta halen zaman zaman aklımı kurcalayan sahnelerle, repliklerle dolu kurgunun içine alacaktı diye beklerken, Javier Bardem çoktan perdede o keskin ve derin bakışlarıyla kendi gözünden, bize İspanya'nın arka sokaklarını gezdirmeye başlamıştı bile. Her ülkede karşımıza çıkabilecek, bu çaresiz, hayatı mücadeleden ibaret insanlar kendi küçücük yuvalarını ve hayatlarını başka bir ülkede kurmak için ufak adımlarıyla çabalarken, sevgili Javier Bardem yani Uxbal adındaki duyarlı baba karakteri ise; son derece ilginç bir insandır. Küçük yaşta babasını kaybetmenin ve tanıyamamanın etkisiyle, çocuklarına sıkı sıkı sarılmayı seçmiş ve iç dünyası derin olan bir insan haline gelmiştir. Hatta ilginç bir özelliği ise; ölen ve geride bıraktığı yarım işleri dolayısıyla diğer tarafa geçmekte zorluk çeken ruhlara telepati yoluyla yardım etmesidir. Ya da inandığı bu'dur!.

Her gün polise yakalanmanın ve dayak yemenin korkusuyla ,sokakta korsan ve sahte eşyalar satan zenciler, karın tokluğuna çalışan Çin'den gelmiş, bir bodrum katında topluca yatıp kalkan, zavallı kadınlı çocuklu inşaat işçileri ve bunca sefilliğin arasında umarsız yaşayabilen diğer insanlar. Sanki gözlerine birer perde inmiş gibi günlük dertlerinin peşinde koşup, etrafında olan bitenden habersiz kendi kendini tüketen bir dünya! Olanca hızıyla dünya dönerken, her gün bir milim yol katedemeyen bu zavallı insanların gözünden bakmayı öğreniyoruz sokaklara, çocuklara, yemeklere, sefalete ve gerçeklere...Her şey son derece iğrenç gözüküyor değil mi? Binalar kirli, renkler solmuş, yemekler lezzetsiz...Ne oldu güzelim gökyüzüne, güneş sanki eskisi gibi ısıtmıyor değil mi, ama çocuklar yine de gülüp, oyun oynayabiliyor olanca pisliğin kötülüğün arasında. Belki de o hayatın yaşanabilir, tek kirlenmemiş yanı da o çocuklardır.

Uxbal, farkındadır olan bitenin fakat mecburiyetten, o da düzenin bir parçası olup çıkmış, karşı koyacak gücü kalmamıştır. Değiştirmesi asırlar alır belki her şeyi, ki tek başına mı yapabilecek midir bu değişimi? Koskoca dünyayı ve kötülüğü o mu temizleyecek bir çırpıda. Değiştiremiyor gördüklerini, tiksiniyor bu durumdan ama yol katetmek çok zor onun için..Elinin yettiği kadar yardımını yapmaya çalışıyor...Ama gerçekler onun küçük yardımından çok daha farklı boyutta. Yetmiyor bu zavallı çabalar, acılar yaşanmaya devam ediyor. Ve onun hasta bünyesi bütün bu olan bitene seyirci kalmaktan çok yoruluyor...Artık o farklı bir yerdedir...Etraf eskisi gibi kötü kokmuyor, pis de değil, derinden sesler duyuyor sadece, seyirci olmak yormayacaktır artık onu!
Çocuklarına bıraktığı bir kaç parça eşyası, eserik ve eğlence düşkünü anneleri, fedakar bir Afrikalı göçmenle vedalaşamadan, babasının sesini duymanın ferahlığıyla terkediyor, onu rahatsız eden, çokca mücadele gereken hayatı.
O artık rüzgarın ve dalgaların sesini duyabildiği bir yere gidiyor.
Geride ise üzerinde "where is biutiful" yazılı bir resim kalıyor buzdolabının üzerinde.

Gerçekleri izlemek oldukça mide bulandırıcıdır, kaldırabilmek de yürek ister. Hatta gösterebilmek de zordur. Sizce güzel bir kadın ve aşkın olduğu, mükemmel bir aile imajı çizen bir komedi mi izlemek istersiniz yoksa izledikten sonra sırtınıza bir ton yük yüklenmiş gibi sinemadan çıkıp, bir sürü uçsuz bucaksız karamsar düşüncenin esiri mi olmak.

Sevgili Inaritu'yu takdir etmek isterseniz mecburen zoru seçeceksiniz demektir.

Bir kez daha teşekkürler...

ve halen güzel olan şeyleri hatırlayabilmek adına bu gecelik bu şarkı gayet dinlenesi;

Modernize bir Kuğu Gölü Masalı

2011-01-09T11:55:00.002+02:00

İlk okulda kısa bir bale deneyimim olmuştu. Bale demek benim için; büyük bir estetik ve zerafet demekti. O yaşta bile küçücük bir gösteriye çıkmak için saatlerce çalışılır, büyük bir grup olarak aynı motivasyonu ve uyumu yakalayabilmek için büyük bir emek verirdik...Şimdiki aklım olsaymış, ruhumu görselliği ve tonuyla bir hayli doyuran bu muazzam disiplinli sanatı bırakmazmışım. Gerek karakterime, gerek fiziğime bunca hitap eden yumuşak ve naif dansın arka planı ise korkunç acı verici ve yıpratıcı bir serüven...İnsanlar hiç o açıdan bakmayı düşündüler mi acaba? 2-3 saatlik büyüleyici bir dünyanın arkasında kaç günler ve saatler harcandığını, hangi zorluklardan ve kademelerden geçildiğini hiç hayal etmeye çalıştılar mı..

İşte size günümüzün modernize kuğu gölü masalı "Black Swan", o narin ve zarif kızların, 21.YY dünyasında dahi nasıl zorluklar çektiğini, birbiri arasındaki rekabeti, yaşadıkları disiplinli hayatı farklı bir pencereden sunuyor. Tabi ki filmdeki tek konu; disiplin ve zorluk değil. Sinema açısından harika görsellik barındıran bu film; Natalie Portman'ın oyunculuğuyla ikilemi, kıskançlığı, ahlak yapısındaki sorgulamayı, hırs ve insan doğasının sınır tanımaz isteklerinin nelere sebebiyet verebileceğini, büyüleyici ve kuşku uyandırıcı sahnelerle bizlere sunuyor..Gelin siz filmin kurgusuna kapılmadan; Peter İlyiç Tchaikovsky'nin bestelediği, ilk temsili 1877 yılında Moskova'da yapılan dört perdelik bale için yazılmış bir eser olan Kuğu Gölü'nün hikayesine bir göz atın.

"Prens Siegfried, sarayında 21.yaş gününü kutlamaktadır, herkes dans etmektedir...genç kızlar ümitsizce Prens'in dikkatini çekmeye çalışmaktadırlar...Prens'in annesi de oğlunun artık evlenme yaşının geldiğini söylemektedir..Prens, okunu, yayını alıp, arkadaşlarıyla ava gider, arkadaşlarının önünde yürüyen Prens zarif kuğuların yüzdüğü güzel bir göle rastlar...o sırada başında taç olan çok güzel bir kuğu görür...kuğu akşam olunca çok güzel bir genç kıza dönüşür...ismi Odette' dir...kötü bir büyücü onu ve kız arkadaşlarını kuğuya çevirmiştir, gölün sularıysa onlar için ağlayan ailelerin gözyaşlarından oluşmuştur...büyüyü bozacak tek şeyse, bir erkeğin ona tüm kalbiyle aşık olmasıdır..
Tam Prens, Odette'e aşkını söyleyecekken, büyücü gelir!Odette'i elinden alır, ve kuğulara yüzmelerini emreder, ertesi gün yaşgünü kutlaması devam etmektedir, Prens'in annesi oğluna kızlardan birini seçmesini ister...Prens'in aklıysa Odette'dir, yine de annesinin hatırına kızlarla dans eder..o sırada büyücü kendi kızını büyüyle Odette'e benzetmiştir ve dans salonuna getirir...Prens kıza hayran kalmıştır..olanları bilmeyen Odette ise pencereden onları izlemektedir...Prens, sahte Odette'e (Odil) aşkını ilan ederken, gerçek Odette, oradan kaçar tam o sırada Prens hatasını anlar...
Odette'in peşine düşer...Odette üzgün üzgün göle gitmiş, diğer kızların yani kuğuların arasına karışmıştır...Prens, kızı bulur ve olanları anlatıp, kızın kendisini affetmesini ister..tam o sırada kötü büyücü ve kızı gerçek, korkunç yüzleriyle oraya gelirler...büyücü Prens'ten sözünü tutup, kendi kızıyla evlenmesini ister, dövüşmeye başlarlar, Prens, Odile'le evlenmektense, ölmeyi tercih edeceğini söyler, ve Odette'in elinden tutup, birlikte göle atlarlar...büyü bozulur ve kalan kuğular insana dönerler...kötü büyücü ile kızını da suya atarlar, onlar da Prens ve Odette gibi boğulurlar...kızlar Odette ve Prens'in Kuğu Gölü'nün üzerinde Cennet'e doğru giden ruhlarını izlerler... "

...Hikaye böyle...ama bizim modernize masalımızda, son biraz daha farklı...İyi ve kötü ayrımı, hepsi insanın kendi belleği, kurgusu, yaratımları ve eylemleriyle çevrelenmiş. Bu güzel eserle tekrar bizi büyülediğin ve böyle farklı bir yorumla bize yeni bir masal sunduğun için teşekkürler SİNEMA!

ve teşekkürler Tchaikovsky...Nice güzel masallara...İster mutlu sonlar olsun, ister mutsuz.

Dusty words

2010-12-27T21:25:00.002+02:00

Olan, biten, sönen, geçen, duran, saklanan, tükenen ne varsa sonuna nokta.

All those dirty words

They make us look so dumb

Been drinking far too much

And neither of us mean what we say

WELL YOU AND I

COLLAPSED IN LOVE

AND IT LOOKS LIKE WE

MIGHT HAVE MADE IT, YES

IT LOOKS LIKE WE'VE

MADE IT TO THE END

What happened to us

Soon it will be gone forever

Infatuated only with ourselves

And neither of us can

think straight anymore

İtalyan dostum

2010-12-19T18:35:00.005+02:00

Carlo Collodi'nin yaratısı olan, hepimizin sevimli yalancı olarak tanıdığı, İtalya diyarlarından bir konuğumuz olacak...ve huzurlarınızda şahsına münhasır Pinocchio...

Nutelle kavanozuyla birbirimize bakarken, ki ben hiç sevmem nutellayı(!).. Tamam Pinocchio yalan söylemenin cezasını aldın, ben de nasiplenmeyeyim boş yere..Kim efendim ben mi sevmem nutellayı, bıraksanız içinde bile yüzerim:)

2010 ağır ağır maziye karışmak üzereyken, pinocchio ve ben size yalansız dolansız, kırmızı balonlarla dolu, bol gülünesi bir yıl diliyoruz...

Bu arkadaşla aramda olan samimiyete fazla kanmayın, kendisi pek şımartılmaya gelmez

Sartre-Bulantı (1)

2010-12-13T23:56:00.003+02:00

"Hiç macera yaşamadım. Bazı öyküler yaşadım, bazı olaylarla karşılaştım, başıma olaylar geldi, artık adını siz koyun. Fakat bunların hiç biri macera değildi. Bu bir kelime sorunu değil. Şimdi anlamaya başlıyorum, kendimde bir şey var ki farkında olmadan her şeyden çok önemsiyorum. Bu sevgi değil...Tanrı da değil...Ne ün, ne de zenginlik...Bu...Yaşantımın eşi olmayan, değerli bir nitelik kazanacağını ara sıra düşünüyordum. Bunun için olağanüstü koşullara gerek yoktu. İstediğim biraz kesinlikti. Şimdiki hayatımın hiç bir parlak yanı yoktu.

...Her şeyden önce başlangıçların gerçek başlangıçlar olması gerek. Yazık! Şimdi ne istediğimi o kadar iyi görüyorum ki. Fark edilen yeni başlangıçlar trompet sesi gibidir. Birden ortaya çıkarlar, can sıkıntısına son veren sürekliliği pekiştirirler. Akşamların ardından seçilmiş akşamlardır bunlar. İnsan şöyle der 'gezmeye başladım bir mayıs akşamıydı'. Gezersiniz, ay yeni doğmuştur. Aniden bir şey olduğunu düşünürsünüz. Ne olduğunu bilmezsiniz, ama karanlıkta hafif bir tıkırtı, sokaktan geçen belirsiz bir gölge...Fakat bu belirsiz olaylar diğerleri gibi değildir. O zaman kendi kendinize bir şey başlıyor dersiniz..."

Fotoğraf: 2008, Lübeck trenini beklerken...

The Smiths ve hissettirdikleri

2010-11-17T21:29:00.004+02:00

Siz de benim gibi Smiths dinlemeyi sever misiniz? Patrick Morrisey'in ekolu sesi, yarı hüzünlü, yarı coşkulu melodilere eşlik ederken hayallere dalar mısınız? 80'lerin öncü alternatif rock gruplarından biri olan Smiths kurulduğunda adıyla da baya bir tepki toplamış ve döneminin şaşalı grup isimlerinin içinde basitliğiyle dikkatleri üstüne çekmiştir. 500 days of Summer filminde hatırlarsanız Smiths şarkılarına fazlaca yer verilmişti. Smiths sever olmayan biri bile o filmde bu müziğe kayıtsız kalamaz diye düşünüyorum...

Bu gece beni hayallere sürükleyen en sevdiğim Smiths parçası ise; "There is a light that never goes out"

Gelin kulak verelim;
Take me out tonight
Where there's music and there's people
Who are young and alive
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven't got one anymore

Take me out tonight
Because I want to see people
And I want to see life
Driving in your car
Oh please don't drop me home
Because it's not my home, it's their home
And I'm welcome no more

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well the pleasure, the privilege is mine

Take me out tonight
Take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
And in the darkened underpass
I thought Oh God, my chance has come at last
But then a strange fear gripped me
And I just couldn't ask

Take me out tonight
Oh take me anywhere, I don't care
I don't care, I don't care
Driving in your car
I never never want to go home
Because I haven't got one
No, I haven't got one

And if a double-decker bus
Crashes in to us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well the pleasure, the privilege is mine

There is a light that never goes out
There is a light that never goes out
There is a light that never goes out
There is a light that never goes out

Poetry in Motion

2010-10-24T23:28:00.002+03:00

Johnny Tillotson - Poetry in Motion
Yükleyen Pam1927. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Biri beni 50'li veya 60'lı yıllara gönderse ve sadece kırmızı rujumu sürüp, kabarık elbiselerimle dans etsem olmaz mı? Gerisini de boşversem..Tek bir günüm böyle olsa dahi razıyım!

"A smile is the universal welcome"

2010-10-17T23:37:00.004+03:00

There are times that we hide our sadness and memories behind a quick smile, there are times we exchage our tears with a smile, there are times we share our smile to make surprises...and there are times we just smile without a reason...

The robbed that smiles, steals something from the thief. ~William Shakespeare, Othello

Anlık gürültüler

2010-10-07T23:45:00.003+03:00

Bugün bir ara kafam çok bulanık, aklım hangi işi öne koysam, acaba yetişir mi gibi sualleri kendine yöneltirken. Çok sevdiğim bir arkadaşın gönderdiği CAN YÜCEL şiiri üzerine, ağzımdan dökülmesi gerekirken elimin klavyedeki sevimsiz tuşlar üzerinde düşünmeksizin, ahenkli hareketiyle bir anda şunlar dökülüverdi...

Reçetesi yok ki bu işin. Yaşama ve hissetme işlevleri komple bilince bağlı sistemler değil. Devreyi kapattım, sinyal yok denecek bir durum olsa keşke ortada.
Devre parametreleri de ölçülebilen fiziksel büyüklükler olsa ama nerdeee..varsa yoksa insanoğlu tanımlanamayan bir hal içinde..neye ne tepki veririz, olmaz dediğimizi oldururuz, yasak olanı severiz, acı çeksek de engelleyecek bir formül bulmayı beceremeyiz..Tamiri kolay olmayan mekanizmalar bütünü olarak devam ederiz yolumuza, bakarsın bir gün wall-e gibi bütün devreleri çalıştıracak bir yaratıkla karşılaşırız. Sonra yine o tanımlanamaz mekanizma silsilesi içinde kim bilir nerden nereye sürükleniriz. Hangi anahtar yanar, hangi anahtar sönük kalır..Gün gelir devreyi doğru bağladık mı ki kısa devre olmadı ya da en fişeklisinden bir kısa devre yaşayıp, onarım aşamasına da geçebiliriz..kim bilir ki..

çoktandır yazamadığım ama özlediğim bloguma, bu gecelik bu satırlar eşlik etsin..Bu arada o CAN YÜCEL şiirini merak edenler olursa da; adı "Ucundan Tutarak Yaşamak".

Saatin 11:52yi gösterdiği bu anı sessiz bırakmak da olmaz...

Sahipsiz Adımlar

2010-09-17T01:13:00.003+03:00

Kayboluşun peşinden sürüklenmek mi?..aslında buna pek sürüklenmek denmez; çünkü bu istemli bir eylem haline dönüşmeye çoktan başladı.
Gizli sınırlar arkasında yer almak, hepimize o kadar çekici gelmese de, yarattığı merak duygusu çoğumuzun aklını kurcalamaktadır. Çevrenizdeki görünmez insanları bir düşünün; sokaktan geçen satıcıyı, yolda top oynayan çocuğu, geçerken gözünüzü üstünden ayıramadığınız o üniformalı genci...belki bir gün o sınırın arkasında beraber yer alacaksınız. İşte o zaman içinizdeki ortak serzenişler, haykırışlar ortaya çıkmaya başlayacak. Aynı gök yüzüne bakıp, farklı hayallere sahip olmak bizi birbirimizden nasıl ayırt ediyorsa...Bir gün bu sınırlar da, bizimle diğer insanlar arasındaki gizli çizgiyi oluşturmaya başlayacak...

Neden mi bahsediyorum ben? Kendimi anlayamamaktan, diğerlerini ise hiç anlayamamaktan ve belki de içimde dönen sorgu sual meselesini açıklığa kavuşturamamaktan...

seeing through children's eyes

2010-09-13T23:06:00.002+03:00

Ne oldu ki?

2010-09-10T12:15:00.010+03:00

Hey baksana, eğer hayat sana iyi davranmıyorsa bu aralar..oyunbozanlık yapacağına,

Kendine gidip pespembe bir pamuk şeker alsan diyorum...

Sonra kaldırsan başını, derin bir nefes alıp, bir süre gözünü ayırmadan gökyüzüne baksan...

Etrafındakikere bakmayı değil de görmeyi denesen; ve fark etsen artık gözlerinin içi gülen çocukları...

Yanında hep olmasını istediğin arkadaşına elini uzatsan...

Bu arada "yaşım kaç mı olmuş?"demek yerine...gidip kendine yeni oyuncaklar alsan...

Daha iyisin değil mi şimdi?

Bunu da tıklayıp dinlersen...yüzün daha bir gülecek sanki ;)

Dream Within a Dream

2010-09-07T22:46:00.006+03:00

Edgar Allan Poe'nun kısa hikayelerini sevdiğim kadar, şiirlerini de severim...ya siz?

Bu gece için seçtiğim..."Dream within a Dream"...

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep - while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

müziğimiz de, oi va voi'un çok sevdiğim "laugher through tears" albümlerinden bir parça olsun..."a csitari hegyek alatt"

gitmek kalmak..yok yok en iyisi gitmek

2010-09-03T11:29:00.005+03:00

Eskiden, yani eskiden derken lise çağlarımda kendime yalnız olduğum anlarda hep bir soru sorardım "şimdi nerde olmak isterdim" diye; ve nedense o sorunun cevabı o kadar kolay ve net verilirdi ki..Hatta olmak istediğim yer, insanlar...resmen o tablo gözümün önünde canlanırdı. O tablonun gerçek veya hayal olması hiç önemli değildi. O tabloyu 2-3 saniye de olsa görebilmek, kafamın içindekilerin ne olduğunu bilebilmek beni inanılmaz rahatlatırdı. Üniversite yıllarında bu soruyu daha nadir sormaya başladım. Sanırım sebebi de olduğum yer ve koşullar beni mutlu etmek konusunda başarılı ve tutarlıydı. Tabiki herkesin uçuk kaçık istekleri, hayalleri, gerçekleşmeyeceğini bilse bile aklından geçirmekten hoşlanacağı varsayımları vardır. O dönemlerde bende de vardı ama gerçekliğe kendimi bir güzel kaptırmıştım ve gereken hazzı aldığımı, ruhumun da bundan beslendiğini biliyordum. Bazen bu bahsettiğim ufak hazlar ufkunuzu da kısıtlayabiliyor, anlık mutluluklar bir anda o sizin kocaman hayal baloncuklarınızla yer değiştiriyor. Hayallerinizdeki o mucizevi renkler bir anda yanınızdaki renklerin güvencesinin yanında sönük kalmaya başlıyor. Peki yanınızdaki renkler solgunlaşınca hatta yok olunca ne oluyor? Hayaller yeniden mi belirginleşiyor, kurtarıcı olarak mı yetişiyor? Bu sorunun cevabı benden çok keskin ve net olamayan bir ses tonuyla "hayır" olarak çıkıyor.
Kimse, kimsenin hayallerini kafasından tam olarak silemez. Bunun imkanı yok! Ama ya hayaller de yaşananlarla beraber form değiştirirse, ya o eski canlı renklerine bir daha bürünemezlerse ya da eskisi gibi bir anda belirip sizi gülümsetemezlerse...İşte bunun için yapacak birşeyiniz olduğuna inanmıyorum...

Ben bazen gitmek istiyorum..şehirden mi, kendimden mi, odamdan mı, hayallerimden mi, insanlardan mı...hepsi çok bilinmeyenli denklemin, her an değişen değişkenleri...kendime hedef seçmek o kadar kolay değil

şu aralar kesinlikle gitmek..hatta uzun zamandır gitmek...sadece birkaç bırakılmayacak şey için kalmak eyleminde ısrarcı olup...büyük bir bölümümün gitmek istemesi...her ne bahaneyle olacaksa olsun yer değiştirmek, içimdekileri maalesef kendimle beraber taşıyarak, aynı gök yüzüne farklı bir toprak parçasından bakmak istiyorum...Bir süre yalnız kalmak, hatta belki çok uzun bir süre yalnızlığımda yolculuk etmek, sadece izlemek, içimden konuşmak, yeri geldiğinde de bağıra bağıra konuşmak ve kahkaha atmak istiyorum...

Kendime tutunmak için bir amaç seçip, amacın yanı sıra da bambaşka bir yerin insanlarıyla karışmak, onların seslerinin içinde kendi sessizliğimi duymamak istiyorum.

Fotoğraf: Bergedorf, Almanya, 2008.

Kapı

2010-09-01T13:39:00.003+03:00

Yine mi yaz bitti?
-Ne zaman gelmişti ki zaten dedi içimdeki ses…Bilmem illa kayıtlı bir zaman aralığı mı vermem lazım, yoksa yüzümdeki ifadelerden sen bunu çıkartamaz mısın diye yanıtladım onu.

Radyodaki şarkılar devamlı değişiyor, mevsimler döngüsel olarak birbirinin yerini alıyor, bir gün cam önünde sıcaktan bunalmış söylenirken, iki gün sonra camı açamayacak kadar soğuk olduğunu fark ediyorum, gidip üzerime bir hırka almam gerekiyor…artık soğuk limonatanın yerine çayı tercih etmem, leyleklerin bizi terk ederken ki dansını izlemem, akşam eve dönerken balkonlardan gelen neşeli seslerin azalması, elimizi kolumuzu sallayarak yürümek yerine bir adet şemsiye ve mont bulundurma gereksinimi…Ne denir ki buna? Yaz bize hoşça kal diyor sanırım…yine bekleriz diyeceğim ama o hazırlıksızken yine yakalar belki bizi, bakarsın davetsiz misafir olur…arkasından baktırır, ah gitmeseydi keşke dedirtir…sahilde gezinmeyi, mavi gökyüzüne bakmayı, renklerin canlılığını, tazeliği, hafifliği özleticeğe benziyor ama şu anda burnumun ucunda olan bu ferah toprak kokusuna ne demeli…Tamam gri gök yüzü seni sevmeyebilirim; ama belki bu sefer yardımcı olursun bana…Düşünmemi, yaratmamı, alışmamı sağlar, hatta kapının ardındaki yeniliklerle sararsın belki beni…belki o kadar da gri değilsindir?

Fotoğraf: Ocak 2010, Bursa.

IFW Özgür Masur-Başlangıç ve Bitiş

2010-08-29T17:28:00.004+03:00

Özgür Masur defilesinin başlangıcından bahsetmek istedim. Çünkü hem seçilen müzikler hem de fikir bana çok hoş geldi. Defile, siyah beyaz bir kısa film gösterimiyle start aldı. Kadınların ruhunu yoran şeyleri vurgulayan tasarımcımız,bu kısa filmde de kadınların üzerindeki yükü ve sıkıntıyı anlatmaya çalışmış. Özge Ulusoy'un sadece mimikleriyle verdiği mesaj ve sıkıntı ifadesi çok başarılıydı. Filmin sonunda, Özgür Masur elindeki makasla Özge'nin üzerindeki siyah elbiseyi kesiyor. Böylece o bunalmış ruh halinden kurtulan güler yüzlü ve masal gibi bir kıyafet giymiş bir kız ortaya çıkıyor. Bu sırada, filme Moby'den Mistake eşlik ediyor arka fonda. Filmde gördüğümüz elbiseyle Özge Ulusoy podyuma ayak basıyor ve masalın geri kalan kısmını zaten biliyorsunuz ;)
Maalesef filmin en başı yok videoda..ve çekim de pek başarılı değil ama sadece fikir olsun diye koyuyorum.

Final kısmında da Cranberries'den New New York'la uğurluyoruz rüya gibi elbiseleri...

IFW 3.gün Özgür Masur

2010-08-27T22:10:00.011+03:00

"Kadınlarım, bu zamana kadar birikmiş, ruhunu yoran herşeyden arınmak için, ruhlarını bedenlerinden daha fazla sevmek adına gözle görünenden çok hissedilenin peşine düştüler...
Bu artık benim kadınlarımda doygunluk anıdır. Kendilerine sunulmuş hayatın dışında, arzuladıkları yeri, bambaşka bir yaşam için artık Ten Dökümü zamanıdır." diyor Özgür Masur...

İşte elimdeki davetiyede yazan bunlar ve ben daha defilede onun yarattığı rüyaya tanık olmadan önce kendi hayallerimi süslüyorum bu sözlerle. Bu sözler, dupduru bir görünüme sahip, tüy gibi, masal perisi kadınlar canlandırıyor aklımda. Tam da kendim için de hayalleyeceğim gibi...Tüller içinde dönen kızlar, upuzun kuyruklar, zarif fiyonklar, pastel, yumuşacık renkler, tertemiz, pırıl pırıl parlayan beyazlar, teninle bir bütün oluşturan somonlar, çiçek gibi ekrular, canlı ve çılgın fuşyalar...Tabiki dahası da var...ama bana bunların içinden sadece beyazlardan bahsetmeniz yeterli diyebilirim. Tam bir beyaz hastası olan beni o duru, zarif, melek kadar güzel elbiseler nasıl da etkiledi anlatamam...Saf beyazlık ve sıfır abartı eşittir zerafet diyorum!

O zaman beyazın büyüsüne kapılmışken; yine pek başarılı olmayan, amatörce çektiğim, ama favorilerim diyebileceğim birkaç beyaz sihirli elbiseden örnekler sunayım...

Bu taptaze, içinizi okşayacak yumuşacık renklere de bir göz atın derim;

Peki siz de, benim gibi sade bir modeldeki sevimli bir ayrıntıyı sevenlerden misiniz ve herşey fiyonk şeklinde olsa varım der misiniz:) O zaman buyrun buraya...

Bakmaktan kendinizi alamadığınız, her bir ayrıntısını hafızanıza kazıdığınız, her rüyanın içerisinde olması için yalvardığınız ilk görüşte aşk'a inanır mısınız?

Bunların dilinden anlamaya, kendi masalınızı yazmaya ne dersiniz?

Uzak diyarların tül dokulu prensesleri, su gibi akan vücutlar içinde ordan oraya uçuşurlar. Onları yakalamak ne mümkün...O kadar zarif ama akıcı hareket ederler ki, sizi hipnotize edip neredeyse büyülerler...Ten dokusuna bürünmüş renklerle hoşçakalın...

Bu arada defiledeki müzik seçimlerine de tek kelimeyle ba-yıl-dım!

Başlangıç müziği Moby-Mistake : dinlemek için tık
tık

İkinci parça Goldfrapp-Strict Machine : dinlemek için tık tık

Mükemmel bitiş parçası The Cranberries-New New York : dinlemek için tık tık

Son 3 görsel, http://www.alisveris-cini.com/2010/08/ifw-ozgur-masur-defilesi/rx2y0277/ adresinden alınmış olup, geri kalanlar tarafımdan çekilmiştir.

IFW Ağustos 2010 - Deniz Mercan

2010-08-25T23:11:00.015+03:00

Bugün heyecanla beklenen IFW'nin ilk günüydü. Bizim bugün için bir tanecik de davetiyemiz olsa, heyecanla hazırlanıp, saat 4.00'teki Deniz Mercan defilesi için İTÜ Taşkışla yolunu tuttuk. Hava oldukça sıcak olsa da, içimizdeki IFW aşkı öyle kolay törpülencek cinsten değildi:) Tabi bu sıcak havaya uyumlu olarak konsept de solungaç-yüzgeç-balık teması olunca masmavi suları anımsatan, figürleriyle hayal gücümüzü fetheden mayolar oldukça içimizi açtı. Defilenin adına da dikkat çekmek isterim; "LÜFER"...Çok şirin değil mi sizce de? Şöyle bir günün akışına bakalım..Ne dersiniz... Girişteki kalabalığı aştıktan sonra uzun bir sıra halinde defile çadırına doğru yönelinir: Günün pozu verilir: Sırada beklerken, şöyle bir etraf kolaçan edilir ve bir takım detaylar, paylaşma amaçlı kayıt altına alınır:) Kırmızı koridor aşılıp, podyum alanına gelinir ve hemen yer edinmek üzere, mekan şöyle bir taranır... Kızlarla hızlıca bir yer tutulup, heyecanla defilenin başlaması beklenir...
Maalesef çektiğim fotoğraflar çok fazla kaliteli olmadığı için hepsini burada yayınlamayacağım. Zaten pek çok yerde Deniz Mercan'ın IFW tasarımlarını göreceksiniz hatta belki bıkacaksınız hep aynı fotoğrafları görmekten. O yüzden, ben en çok beğendiklerimi paylaşmak istiyorum; Görüldüğü gibi, kolleksiyona mavi tonları ve beyazlar hakim. Kesimler çok detaylı ve yaratıcı. Aslında buraya defileden çektiğim, amatör bir video'yu koymak istedim ama nedense sorun çıkardı...Daha sonra tekrar deneyeceğim düzeltmek için.. Efenim geldik yaznın sonuna; ilk günkü IFW maceramız bunla sınırlıdır:)Bundan sonraki heyecanımız; Özgür Masur ve Gamze Saraçoğlu defilelerinde devam edecektir. Kızlarla geçirilen bu güzel gün sonrası ayaklar iflas etmiş olsa da, ilk IFW anısı için kesinlikle feda olsun diyorum:))

Yarışmanın böylesi...

2010-08-24T11:16:00.003+03:00

Araba için yarışmak, ev için yarışmak...bir de kitap için yarışmak...bu kulağa ne kadar enteresan geliyor. Değil mi?

Kitapkolik.net blogunda, facebookta, twitter'da bu yarışmayı tanıtanlara çekiliş hakkı sunuyor. Hediye tamamen sembolik. Burda amaç; bizim insanımız yarışması olan herşeye son derece heves duyar, kitap da fazlasıyla heves duyulması gereken birşey! Dolayısıyla bu durumu yaygınlaştırmak için, bu yarışmayı oldukça yaratıcı buldum.

Lilly yapılması gerekenleri yapmış:)

2010-08-22T09:49:00.005+03:00

LILY ALLEN - Smile
Yükleyen early21. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.
Bu şarkıyı ne zaman dinlesem yüzüme koca bir gülümseme yerleşiyor:)Hayatla dalga geçen, sözünü söylemekten kaçınmayan, rahat tavırlarıyla dikkat çeken Londra diyarlarının sevimli ama asi kızı Lilly'yi çok seviyorum. Eğer kafam birşeye takılmışsa veya canım sıkkınsa, o anı eğlenceli bir havaya sokmak için komik bir lilly allen şarkısı dinlemek en iyisi benim için.

Yaşam biçimi ve bazen giyim tarzı yüzünden medyanın çokça eleştirdiği biri olsa da, ben onun sevimli tarzını kendine çok yakıştırıyorum. Hatta bazen yarattığı uyumsuz kıyafetleri aşırı hoşuma gidiyor. Çoğunluk gibi "aa bunun altına hiç bu giyilir mi" reaksiyonunu gösteremiyorum!

Belki bu şarkıyı dinleyip, bir yerlerde bu sözleri iletmek isteyeceğiniz insanlar vardır;)

...At first when I see you cry,
yeah it makes me smile, yeah it makes my smile
At worst I feel bad for a while,
but then I just smile I go ahead and smile

Whenever you see me you say that you want me back
And I tell you it don't mean jack, no it don't mean jack
I couldn't stop laughing, no I just couldn't help myself
See you messed up my mental health I was quite unwell...

Eğer sizin de yüzünüzde böyle bir muzip gülümseme yaratıyorsa bu şarkı, keep on smiling...La lala Lala:)

I feel it all

2010-08-19T16:26:00.003+03:00

Bu sıcaklarda evden pek çıkamıyorum. Masa ve sandalyeye yapışmış, aklı bir karış havada müzikleriyle yaşayan biriyim ben.

Bir de bu şarkıyı bu aralar sık sık dinliyorum ve sözleri devamlı kafamda dönüyor. "I feel it all" diyelim biz de o zaman.

I feel it all I feel it all
I feel it all I feel it all
The wings are wide the wings are wide
Wild card inside wild card inside

Oh I'll be the one who'll break my heart
I'll be the one to hold the gun

I know more than I knew before
I know more than I knew before
I didn't rest I didn't stop
Did we fight or did we talk

Oh I'll be the one who'll break my heart
I'll be the one to hold the gun

I love you more
I love you more
I don't know what I knew before
But now I know I wanna win the war

No one likes to take a test
Sometimes you know more is less
Put your weight against the door
Kick drum on the basement floor
Stranded in a fog of words
Loved him like a winter bird
On my head the water pours
Gulf stream through the open door
Fly away
Fly away to what you want to make

I feel it all, I feel it all
I feel it all I feel it all
The wings are wide, the wings are wide
Wild card inside, wild card inside

Oh I'll be the one to break my heart
I'll be the one who'll break my heart
I'll be the one who'll break my heart
I'll end it thought you started it

The truth lies
The truth lied
And lies divide
Lies divide

Renksiz ve Kısmi Hisler

2010-08-18T22:53:00.006+03:00

Elindeki yassı taşa uzun uzun baktı, ta ki dokusunu, rengini, hangi tarafının daha çok aşındığını ezberleyene kadar. Bir an içindeki bütün istek ve coşkuyla onu uzaklara, karanlığa, belirsizliğe bırakmak istedi. Bu öyle kuvvetli bir istekti ki, çocukluğunda annesinin kapısını sıkıca kilitlediği ambara girmesine izin vermediği anlarda içini dolduran heyecan ve taşkınlıktan farksızdı. Sonra durdu. Taşın nerden geldiğini, bilip bilmediğini sordu kendine? Hayır dedi, iç ses. Bir belirsizlikten diğerine geçmenin tehlikeli olabileceği fikrini kabullendi. O an tekrar okşayıp, taşı yumuşak bir hamleyle cebine yerleştirdi.

Gün ağarmaya başlamıştı, denizin getirdiği nemli ve ürkek hava, kendini yavaştan aydınlanan kum zerreciklerinin üzerine bırakarak bir huzur yaymaya başlamıştı etrafa. Farkındalık nedir diye sordu kendine? Farkında olmak, anın varlığını tanımlayabilmek mi yoksa kabullenmek miydi. İçindeki sessiz sorular, gözünün tek tek ayırt etmeye çalıştığı kum zerreciklerine bakarken yok olur, unutulur gider diye umuyordu. Her bir kum zerresi, sarıya dönüşürken bir soru baloncuğunu patlatsın diye hayallerken, cebindeki taşı çıkarıp oyuk kısmı üste bakacak şekilde yere koydu, eline avuç avuç aldığı kumları olanca hızla atıp, taşı gizlemeye çalışırken, yılların oluşturduğu oyuğa şimdi de sivri uçlu kum tanecikleri doluyordu. Taş kendine bir yer edinmişti, belirsizlik yerini sahiplenilmeye mi bırakmıştı bilinmez,ama o sırada kendini rahatlamış ve sakinleşmiş hissetti..

Aydınlanan denize gözünü dikmişken, hafif bir rüzgar esti, gözünü yere eğdiğinde, kum zerreciklerinin hafiften ötelendiğini, taşın oyuk kısmının ortaya çıktığını fark etti. O an içindekileri de böyle kolay tanımlayamayacağını, sahiplendiremeyeceğini, zamanın akışının da yanılsamalar yaratabileceğini kabullendi. Bu sorgulamayı başlangıç olarak kabul etti ve bugünü düşünmeden geçirmeye yemin etti. Nasılsa, önünde kaçması gereken tonla sorgulama gerektirecek gün vardı.
Tek yapmak istediği; rüzgarın etrafta döndürdüğü kuru kum taneleri, ayağının altındaki ıslak kum tabakasına dokununca nasıl bir daha havalanamıyorsa, kendi de bugünlük oturduğu yere çakılı kalmayı ve görmek gibi somut algı yollarının dışındaki düşünsel kısmı zapt etmekti!

Fotoğraf: 2008, Bodrum-Gündoğan

Tatil dediğin

2010-08-13T12:42:00.013+03:00

Pink Martini - Clementine
Yükleyen barrlass. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.
If tomorrow's sun doesn't shine
If no creatures stir in the morning time
If the clouds go still in the sky
And the days roll in and pass us by
I will ride your elevator
We'll stay out 'til it is later
If tomorrow's sun doesn't shine
At least I'll have my Clementine...

Tatil kelimesi bile yukarıdaki pink martini şarkısının sözleri ve ritmi kadar insanın içini huzurla dolduruyor. Özellikle de bu tatil hakkaten her an çok zevkle vakit geçirdiğiniz insanlarla yapılıyorsa, yaratacağı enerji ve mutluluk katsayısını siz tahmin edin artık. Tatil dönüşü ise; bakılan fotoğraflar, gülen yüzler, canlı ve enerjik bünyeler daha da bir umut verici oluyor. Zaten döner dönmez yapılan ilk iş, her sene tarihe ve gidilen yere göre fotoğrafları bilgisayarda klasörlemek. En sevdiğim şey ise, kara kış o bütün boğuculuğu ve sıkıcılığıyla bastırdığında bu neşeli, canlı yüzlere dönüp dönüp bakmak ve gelecek yaz planları için rengarenk hayaller kurmak.

Bu sene de sevgili arkadaşım M. ile önce 3 gece ve 4 gün kalınmak üzere Asos yolu tutuldu. Asos’u ilk defa görmeme rağmen, M.’den o kadar çok dinlemiştim ki çünkü neredeyse o her yaz gidiyor. Denizi ve doğası hakkaten görülmeye değer, deniz her ne kadar baya bir soğuk olsa da..gerçekten pırıl pırıl. Hele akşamları bizi mest eden mehtap görüntüsünü söylememe gerek yok sanırım, cidden mehtabın bu kadar net ve güzel olduğu bir yer daha önce hiç görmemiştim.

Biz, Asos’un içinde kalmak yerine Kadırga koyunu tercih ettik. Duyduğumuza göre deniz yönünden en temiz yer burasıymış ve hakkaten de dedikleri kadar da varmış. Kaldığımız Albena Otel’den de odadaki bazı eksiklikler haricinde gayet memnun kaldık. Özellikle işletmecisi Niyazi Amca, her sabah kızlar günaydın, bugün nasılsınız, yemekler iyi miydi, bütün müşteriler sizin gibi olsa açık büfeye gerek kalmaz tarzı replikleriyle ilgi alakasını sağolsun üstümüzden hiç eksik etmedi. Her akşam olan canlı müzik de ayriyetten gayet kaliteli ve güzeldi. Tabi Niyazi amca’nın bizi olmadık zamanlarda oynamaya kaldırma çabaları da yeri geldi bizi biraz kızdırsa da gülüp geçtik neticede..Ama şu diyalog maalesef aklımdan çıkmıyor “ hadi kızlar babanız yaşındayım ne olur kaklın, oynayın da millet güzel görsün”.. Niyazi amca, bizi kandırsan da masamızdaki herkes bu laflara tav olmuyor maalesef..Sen anladın kim olduğunu:) Ayrıca otel işletmecilerinin Aşk-ı Memnu dizisine takıntılı olduğunu da, köpeklerine “Bihter”, “Adnan” ve “Behlül” isimlerini koymalarından gayet net anladık.:) Bihter çok fotoğraflandı, ama maalesef Adnan’ı çekemedim..
Pörtlek ve şirin Bihter'i sizlere tanıştırayım:

Dediklerine göre Behlül, zaten Bihter’i hamile bıraktıktan sonra kaçmış:)) Bu arada Asos’a gitmişken, merkezine inip Behram Kale’ye ve meşhur Asos dondurmacısına da uğramadan dönmeyin derim.

Asos’tan döndükten bir gün sonra, tekrar yollara düşüp her sene tekrarlanan Bodrum faslına geçiş yapıldı. Güzelim koyumuz Gündoğan yine bizi bekler, gitmezsek gücenir düşüncesiyle, yaklaşık 1 aydır yazlıkta olan annelerin yanına varıldı. Burası da ayrı güzel, bir kere deniz Asos’a göre daha ılık ve de Bodrum’a gelmişken aman ne olur tekne gezisi yapmadan dönmeyin derim…

Ben neredeyse her yaz gitmeme rağmen, bu koyları tekne ile gezme ritüelinden asla vazgeçemem. Özellikle, Akvaryum ve Meteor koyları en görülesi olanlar. Burda da sevgili M. ile tekrar buluşuldu ve eski Bodrum tatilleri gayet yerinde bir şekilde yad edildi. Bir sürü şey canlandı gözümüzde..Bodrum hepimizin ikinci evi olmuş gibi zaten..eskiden gidilen mekanlar, ergen dönem beach muhabbetleri, yaşanan bir sürü ironik ve komik olay, olur olmaz dalga geçmelerimiz…Çok fazla anımız var Bodrum’da!…O yüzden gayet özel bizim için burası…

Bir de eğer yolunuz düşerse merkezdeki moonlight cafe’yi bir deneyin derim. Hem manzarası, hem müzikleri, hem de şahane mojitosuyla size kollarını açacaktır eminim:)

Diğer bir görülmesi gereken yer de, Gümüşlük. Gündüzleri çok sakin bir koyken, akşam sıra sıra dizili sevimli balık lokantalarıyla, üstü mumlarla donanmış küçük ahşap masaları, elinizi atsanız denize değecek mesafede balık yemek gibisi de yok.

Bir de gümüşlük yolu üzerinde “limon cafe” var, burada da keyifli müzikler ve rahat koltukların üzerine yerleşip gün batımını izlemek ayrı bir keyiftir. Bunca anlattığım güzel şeyi yapayım derken bir hafta çabucak geçiverdi. Vee hoop istanbul’un sıcak, nemli, gürültülü kucağına geri döndük.
Şimdi ise; sandaletleri, tiril tiril mini elbiseleri, etekleri, parmak arası terlikleri ve bikinileri yerine yerleştirirken hem üstüne sinmiş deniz kokusunun ferahalığı, hem de hafızaya kazınmış güzel anıların etkisiyle gelecek yeni yaz hayalleri kurmaya devam diyorum…

p.s. bu yazıyı okurken müziği de yanında dinlerseniz, blog sahibinin tatil hakkındaki hislerini daha iyi anlayabilirsiniz..:)

The Cranberries!!!

2010-07-25T09:44:00.008+03:00

Perşembe günü gittiğimiz Cranberries Konserini anlatmak için daha yeni fırsat geçti elime, biraz geç kalsam da herşeyiyle gayet unutulmazdı benim için!!

The Cranberries!!!Evet bu grup ne mi ifade ediyor benim için…Öncelikle baya bir geçmişe dönmemiz lazım. Şöyle 95-99 senelerine mesela. Burry the hatchet albümü çıkmış, ben zaten o dönemler blue jean okuyan ergen bir gencim. Dergilerden çıkan posterler biriktiriliyor, tabiî ki metallica ve nirvana’ya tapıyorum. Günlükler tutuluyor, içine şarkı sözleri yazılıyor, fotoğraflar yapıştırılıyor. Hayata yavaştan isyan duyuluyor. Tam da herşey ergence olması gerektiği gibi. Orta son’dayım sanırım kuzen bana bir albüm veriyor; The Cranberries “No need to argue”. İçinde neler mi var? Pek bir delisi olduğum şarkılar Ode to my family, zombie, I can’t be with you…Hemen bu sevilen şarkıların sözleri yine günlüklere geçiliyor, kızgınlıklar, mutluluklar, heyecanlar bu şarkı sözleriyle ve Dolores’in o muhteşem sesiyle beraber anılmaya başlanıyor. Yaş büyüyor geliyoruz lise çağına, bu sefer kasetler almış başını gitmiş evde, tv’de ise o araların en gözde şarkısı “promises” dönüp duruyor. Hemen gidilip 99 senesinin en sevdiğim albümü “burry the hatchet” ediniliyor. Kaset neredeyse bozuluncaya kadar dinleniliyor. Anne artık evde isyanlarda. Müzik kapanmıyor, her gün okuldan gelince aynı albüm sayısız kez dinleniyor. Albümün en gözde şarkılarından olan, "animal instinct" ise baştan sona ezberlenmiş, neredeyse her ortamda M. İle durmadan söyleniyor. Animal Instinct, bizim arkadaşlığımızın şahidi oluyor, göz yaşlarımıza eşlik ediyor, vapurda giderken neşelenmelerimizi görüyor, uzun yolculuklarda dalıp gitmelerimize neden oluyor.

Yaş olmuş 25, biz yine M. İle bir gün vapurla dönüyoruz…Aklımıza yine animal instinct geliyor…Başlıyoruz yine bir ağızdan söylemeye, etrafımızdakiler ne düşünüyor umrumuzda değil…Bu şarkı bizi birbirimize bağlayan en büyük sembollerden biri, en eğlendiğimiz anların baş rol oyuncusu belki de:)

22 Temmuz 2010, biz yine M. İle vapurla geçmişiz karşıya, aklımızda Animal Instinct dönmekte. Diğer arkadaşlarımızla buluşup heyecanla konser saatini bekliyoruz. Saat 10suları konser alanındayız, beklediğimizden de kalabalık ortam ve inanılmaz sıcak. 10 buçuğa doğru Dolores sahnede…Kısacık kırmızı elbisesi, melek kanatlı siyah ceketi, simsiyah kısa saçları ve converseleri ile…İşte beklenen an, ben onu çok özlemişim…hayatımda çok kez vazgeçilmez olarak adlandırdım onu, sesi hayatımda en çok içime işleyen seslerden biri oldu, bu konserse hayalden farksız benim için…ve 2. Şarkı olarak animal instinct’i söylemesi beni çok çok mutlu ediyor.

Bu arada konser boyunca çevreye verdiğim şuursuz rahatsızlıktan dolayı da özür dilerim buradan:) Benim hayatımda Cranberries diyince bir duracaksın! Deli mi görünmüşüm, kendimi mi kaybetmişim, kim ne demiş falan hiç umurumda değil…Biz bir dönemi onla beraber geçirdik, bir nevi anılarıma ve hayatıma şahit olduğu için en sevdiğim, en önem verdiğim gruptur Cranberries!!!

Hangi parçalar çalındı ?En sevdiklerimi söyledi sağolsun sevgili Dolores..Salvation, Dreams, Desperate Andy, Animal Instinct, Zombie, Linger, Ode to My Family, Promises..O muhteşem sesi hiç değişmemiş ve o tatlı, eğlenceli kadın yine sahnede benim için genç Dolores’ten farksızdı. İçimde onlara dair hiçbir şey kaybolmamış gibiydi sanki, lisedeyken bir yerden bir cranberries şarkısı duyduğumda hissettiğim coşkunun aynısını hissederek, bütün konseri büyük bir sevgiyle ve içimden onlara teşekkür ederek izledim.

İleriki yaşlarda yine bir Cranberries konserine gitmek beni inanılmaz genç hissettirebilir! Onları hep seviceğimi ve benim için hiç eskimeyeceklerini biliyorum! Umarım birkaç kez daha görme fırsatım olur. Bir de en büyük hayalim; bir gün Dolores’in beni sahneye çağırıp, sevdiğim bir parçalarını beraber söylememiz…İşte o an benim için hakkaten ölümsüz olur!!! Ah Dolores Ah:)

Çok sevdiğim "Dreams" ile bitireyim bu yazıyı da...

Bir Yaz Gecesi

2010-07-19T12:05:00.004+03:00

Yaz enteresan bir mevsim. Yaşadığımız çoğu kötü şeyi geride bırakmamıza yardımcı olan, hayaller kurduran, zamanın hızlı ve eğlenceli geçmesini sağlayan bir dönem diye düşünüyorum. En sevdiğim olay da, eğer yazın tatile gidemediysem ve arkadaşlarımın hepsi de şehirdeyse onlarla aktiviteler planlamak. Ve sanırım yaş ilerledikçe insanın yanında kimler kaldıysa, artık o dostlar ciddi bir kalıcılığa doğru ilerliyor, onlardan alınan tat başka bir şeyle kıyaslanamıyor. 2-3 sene önce edilen muhabbetler aynı heyecanla tekrar tekrar konuşulabiliyor.

Cumartesi gecesi, çok sevdiğim arkadaşlarımı yemeğe çağırdım ve kendi halimizde Ferzan Özpetek filmlerinde görülebilecek samimiyette bir yemek yiyip, sabaha kadar sohbet ettik, çok güzel nostaljik parçalar dinledik. İşte bundan aldığım hazzı başka bir şeyde bulmak çok zor. Artık her mimiğinden, her bakışından, ses tonundan ne hissettiğini anladığınız insanlarla güzel zaman geçirebilmek, ağız dolusu gülebilmek, eski günleri konuşabilmek paha biçilmez bir değere sahip.

Belki her birimiz ayrı bir yere dağılabiliriz, çok ayrı amaçlar için koşuşturabiliriz, çok zor günler geçirebiliriz…umuyorum ki her ne olursa olsun, kaç yıl sonra olursa olsun aynı masa etrafında bir araya gelip gülebilelim…ve her anımız yine bir Ferzan sahnesi görselliğine sahip olsun…yine uyumayıp, ışıkları söndürüp, istek parçalarında bulunalım..şehir uyusun, sokakta kimse olmasın, İstanbul insanları yuta dursun, bizse küçücük dünyamızda kendi kendimize yetelim.

Hepinize buradan selamlarımı iletmek istedim ve hepinizin dünyası içinde bir yere sahipsem ne mutlu bana diye düşünmekteyim.

Fotoğraf: Ferzan Özpetek-Bir Ömür Yetmez

İç Ses Düşman Mı?

2010-07-15T10:32:00.001+03:00

İnanmayı seçmek hem kolaydır hem de iyi hissettirir. İnandıklarımızın yok oluşunu görmekse, hem acı verir hem de kabullenmesi zordur. Bu yok oluş anları bizi karmaşık labirentlere sürükleyebilir, ışığımızı kaybeder hatta onu bulmak için çaba sarf etmeyi bile bırakabiliriz. Laf olsun diye ilerleriz, ne yol gösterici bir ok vardır ne de bir yaşam belirtisi o labirentlerin içinde. Kendimizle baş başa kalırız, iç sesi dinlemek öyle yorucudur ki, çünkü söylediği çoğu şey de haklıdır. Bunu biliriz. Bizi bir hayli suçlar, yargılar, tartar, uyarılarda bulunur. Tek seçenek iç ses olduğu için dinlenecek başka şey de yoktur. Mantığımız ve duygularımız artık dışarıya kapanmıştır. Kendi içinde kendi kısır döngüsünü çoktan yaratmıştır. Dışardan gelen sesler anlamsız mırıltılardan başka bir şey değildir artık. Varsa yoksa iç ses mevcuttur. Bazen, bizim dışımızda yeni bir birey olur iç ses. Onu sevmeyiz kimi zaman ama çoğunlukla haklıdır. Sadece doğruları kabullenmek zor olduğu için iç sese kulak vermemek, ilerde daha büyük düşüşlere sebep olabilir. Olabildiğince onu düşman değil de, dost yerine koymak bizim için daha mantıklı sonuçlar doğuracaktır. Onunla uzlaşabilmek, yorulduğumuzda bile onla kavga etmeyip, kulak asmak belki de uzak bir zamanda huzura kavuşmamızı sağlayacaktır.

Bir Yann geldi geçti

2010-07-13T11:21:00.007+03:00

İstanbul yine önemli bir müzisyene kucak açtı…ama nerde ve kime? Küçükçiftlik parkta, Yann Tiersen’a(!)

Bilmem böyle düşünen tek ben miyim, ama ben Küçük çiftlik parkı, Yann Tiersen’a yakıştıramadım, yakıştıramam da…Kuruçeşme dururken niye oraya koyarsın bu konseri, ayrıca müzik sisteminin de pek hoş olduğu söylenemezdi. Diğer bir hayal kırıklığı da çok az kişinin katılmasıydı.

Yann abi müziğini döktüre dursun, ben çok da yeni albümünden haberdar değildim açıkcası…Belki çoğu kişi gibi benim için de, Yann demek; Amelie, Goodbye Lenin demekti…Ama olsun dedim; ben onun bu yeni tarzını da dinler ve severim. Nitekim sevdim de, ama tek bir eski parçasını bile çalmaması biraz üzdü beni. Gerçi sahnede mükemmeldi. Gerek gitarı, gerek kemanıyla hem gözümüzü, hem kulağımızı doyurdu. Her parçanın sonunda o vakur şekilde “thank you” diyişi de çok şirindi.

Konsere başladıktan yaklaşık 1 saat sonra, goodbye dedi içeri gitti. İçime oturdu bu muydu dedim, neyseki bis’te neredeyse 1 saat daha çaldı ve ben asıl son parçaları pek bir sevdim. Ama yine de olmadı be Yann abi. Bir kere daha çıkacaktın, yetmedi bize bu…Ah bir Kala’yı çalsaydın da gönlümü fethetseydin.

Buyrun Kala'ya bir kulak verin:
<
yann tiersen - kala
Yükleyen chiranne. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Neyse biz konser alanına M. ile saydıra duralım, yeni parçaları da sevmedim diyemem. Demek ki neymiş Yann Tiersen çok sürprizci ve kendini yenileyen bir müzisyenmiş ve her konsere giderken çıkarılan son albüm de dinlenilmeliymiş. Yoksa ben nerdeyim, doğru kişinin konserinde miyim gibi kuşkular oluşabiliyor insanın içinde:)

İstanbul her ne kadar çoğunlukla sana söylensem de, sen bir şekilde sürprizlerinle kalbimi çalmayı başarıyorsun. Ben bu sene çok istiyordum Yann’ı görmek ve dileğim yerine geldi! Sıra Cranberries’de, heyecanla bekliyorum. Umarım ses sistemi ve seyirci kitlesi bu konserden daha iyi ve coşkulu olur da hayal kırıklığına uğramam. Gerçi Dolores abla, Animal instinct, ode to my family, just my imagination’ı söylerse hiçbir şey beni üzemez gibime geliyor:)

Esen kalın İstanbul ve sevgili konukları..yine gelin ve yine beraber paylaşalım aynı zevki…

Foto:http://lizbathorysbathtube.blogspot.com/2009_06_28_archive.html

Pink Martini

2010-07-06T11:22:00.004+03:00

İstanbul 2010 yaz mevsiminin en iyi yanı ne mi? Tabiki de muhteşem aktiveteleri..Efes Pilsen One love ve Sonisphere’ı geride bırakmakla beraber, daha önümüzde temmuz ayında neler neler var dedik. Misal dün akşam ki Pink Martini konseri, yine boğazın o ferah ve büyüleyici atmosferinde, birbirinden güzel enstrümanlar ve China Forbes’in yumuşacık sesiyle kendimizi müziğe bıraktık..Pink Martini neredeyse 10 senedir aralıksız konserler veriyor Türkiye’de, gerçekten de büyük bir hayran kitleleri var…Dün anladığımız üzere kendileri de Türkiye’ye bayılmakta.

Bu benim katılabildiğim ilk Pink Martini konseri oldu ve de kesinlikle hafızamda kayıtlara geçti. Ferah Boğaz rüzgarıyla ürperirken, yan yana oturamasak da çok sevdiğim arkadaşlarımla aynı anı paylaşabilmenin mutluluğuyla bu masalsı şarkılara severek eşlik ettim. Konser boyunca baya bir hayallere daldım ve konser sonunda yüzümde saklayamadığım, kocaman bir gülümseme vardı.

Sanırım saat 11.15 civarında konser bittiğinde ise; ne olur gitmesinler diye yalvarmak istedim. Ben onlara kesinlikle doyamadım..Hele ki o yarım yamalak Türkçesiyle konuşan piyanistleri Thomas amca bütün gece çalsa, ben sırf onu bile dinlerdim…Müzik anlamında benim en ilgimi çeken ise; bir Schubert parçasıyla giriş yapıp, hit the road jack kıvamında devam edip şarkıyı hareketli bir modda bitirebilmeleriydi. Tabi şunu da atlamamak gerekir; bizlere bir jest yapma amaçlı “katibim” parçasını da kendi tarzlarıyla bir güzel yorumlamışlar. Şarkının sonunda herkesin yüzünde şaşkınlıkla, mutluluk arası garip ünlemler ortaya çıkarabilecek bir ifade vardı.

Şarkılar bitti, bizleri selamladılar, alkışlar koptu…Ama biz onları bırakır mıyız? Haydi son bir parça dedik, bizi kırmadılar güzel parçaları “amado mio” ile uğurladılar. Gerçi benim gönlümden “lets never stop falling in love” geçmişti ama onlar ne çalarlarsa ben zevkle dinlerim.

Konserin sonunda gerçekleşen diğer şaşırtıcı bir olay da; bir bayanın çıkıp erkek arkadaşıyla ilgili duygularını pink martini şarkılarıyla anlatıp, daha sonra orda bulunan fakat sahneye çıkmaya utanan erkek arkadaşına evlenme teklif etmesiydi..Gayet hoş bir sahne olmakla beraber, medeni cesaretiyle hepimizi şaşırtmayı başardı..Tabiki mutlu son: Evet yanıtı da alındı…Artık düğünlerine Pink Martini gelir mi, bilemem:)…Şahsen benimkine gelse, o an dünyanın en mutlu insanı olabilirim:)

Bu gecenin diğer bir özel yanı da; canım arkadaşım M.’nin doğum günü olması ve en sevdiği grup pink martini konserinin aynı güne gelmesiydi, beraber yan yana bir 15 seneyi devirdiğimizi düşünüp, bütün sevdiğimiz şarkılara eşlik ettik. Bundan güzeli düşünülemez!!!…Tekrar tekrar onu çok sevdiğimi ve iyi ki doğduğunu söylesem de, buradan da iletmek istedim. :)

Peki benim en sevdiğim pink martini şarkılarım neler? Sympathique, over the valley, lets never stop falling in love, una notte a Napoli ve yolanda…Ya sizinkiler?:)

Hang on little tomato'ya kulak verelim mi?

Eskici

2010-06-29T15:15:00.001+03:00

Kulağımda Morrisey çalmakta..ben de mekan kavramını unutmuş, etraftaki sesleri net duymadan, kıpırdayan ağızlar orkestrasına bakıyorum…içim bir yandan şarkı söylerken, bir yandan okyanuslarda boğuluyor…anlık değişimlerime şaşıp kalıyorum…insanlar gelip geçiyor yanımdan…çoğunun suratı asık, vazgeç deseler koparacaklar iplerini..ben de mi onlardan biriyim..Bilmem…

Yalnızlıksa garip bir his…aslında çok kalabalık içim, susmuyor…yani hiç yalnız değil…ama öyleyse neden boş kuyuya düşen madeni paraların yarattığı yankılar duyulmakta orda burada…soru sormaktan yorulmuş bir bünye var burada..kendi sorularına yanıt alamamak hem doğal hem traji komik…varsın gelsin cevaplar saçma olsun ama emin olayım ben o cevaplardan..

Kendimi eskici dükkanının toz altında kalmış, nakışları hırpalanmış ama her an vitrin önü için keşfedilecek bir parçası gibi hissediyorum…
Günlerse geçip gidiyor…bazen hızla akan sayaçlar gibi bazen de bir pandomim sanatçısının hareketlerindeki sakinlik kadar ağırca..

Playground or not?

2010-06-23T23:25:00.005+03:00

Bazen yaratıcılığını kullanıp siyah beyaz hayallerle mutlu olabilen ruhumuz, ya somut renklerin o yadsınılamaz sıcaklığına kapılırsa…hangisinden yanaysak boşverin de,bizi mutluluğa ulaştırabilecek hayallere yakınsak sorun yok demektir…

Binbir surat ben, yine kendimi eğlendirdim…bu ara çok değişken olan hava gibi benim de renklerim değişkendir…”Geçen zamana el sallamak”…bazen zihnimde pause’a basarak yaşanılanları delete etmek gerekse de…elimde kalan güzel anları da, save etmek bir o kadar önemli şu aralar…

Ben bir şunları halledeyim de, ondan sonra "life is a playground or not” sorusuna yanıt vermeye çalışırım…lakin o kadar kolay değil biliyorsunuz…

Bu aralar

2010-06-21T00:10:00.003+03:00

Norah Jones
Tags:
Norah Jones, MTV Music

Bu aralar genelde hayatımın arka fonunda Norah Jones'un bu şarkısı yer alırken, kafamı karıştırmadan, dümdüz günler geçirmeye çalışıyorum, hatta çalışmıyorum..zaten kendi hızlıca geçip, gidiyor...

Bir de kısa olan saçlarımı, biraz daha kısaltıp klipteki şekle sokmak istiyorum...

Sahilde Kafka'dan kalan izler

2010-06-16T00:17:00.009+03:00

Dün, Haruki Murakami’nin son kitabı olan, Sahilde Kafka’yı bitirdim. Baş karakter olan Kafka Tamura ile aramda çok ortak nokta buldum. 650 sayfalık bu kitabı, hiç elimden bırakmak istemeden okumamın sebebi, duyguların dışa vurumunun son derece net ve de gerçekçi yanıydı. En sevdiğim kısımlarsa Kafka’nın içindeki Karga adlı delikanlıyla olan konuşması ve Oşima’yla karşılıklı hayatı sorgulayışlarıydı.

Sahilde Kafka’dan bana geriye kalanlar:

-Deneyimlerinden yola çıkarak söylemem gerekirse, insan bir şeyleri ne kadar isterse istesin, o şeyler kendiliğinden asla çıkıp gelmez. İnsan bir şeylerden uzak durmaya çalıştığında ise, o şeyler kendiliğinden insanın üzerine üzerine gelir. Elbette bu herkesin aklına gelebilecek bir şey.

-Mutluluğun tek bir türü vardır, ama mutsuzluk bin bir şekilde ve büyüklükte gelebilir. Tolstoy’un dediği gibi: Mutluluk masal, mutsuzluk ise öyküdür.

-Yalnız çok fazla canımı sıkan şey, hayal gücünden yoksun insanlardır. T.S. Eliot’un ifadesiyle “içi boş insanlar”. O hayal gücünden yoksun oldukları kısmı, hissiz perdelerle örtmeye kalktıkları halde, kendileri bunun farkında olmadan ortalıkta dolaşıp dururlar. Sonra o hissizliklerini içi boş laflarla başkalarına dayatmaya kalkarlar.

-Dünya her gün değişim içindedir Nakata. Her sabah saati gelince hava aydınlanır. Fakat karşındaki dünya dünkünden farklıdır. Uyanan da aynı Nakata değildir.

-Şu an hissettiklerin, çoğu Yunan tiyatro oyununda da motif olarak kullanılan bir şey. İnsan kaderini değil, kader insanı seçer. Bu, Yunan tiyatrosunun temel dünya algısıdır. Sonra, bu trajik özellik de, Aristoteles’in söylediği bir söz ama kaderin cilvesi olarak, söz konusu kişinin eksikliği değil, güzelliğini payanda olarak kullanır…İnsan eksiklikleriyle değil güzellikleriyle daha büyük trajedilere sürüklenir.

-Sophokles’in Oidipius’u: Kral Oidipius, tembelliği ve aptallığıyla değil cesareti ve dürüstlüğüyle kendi oyununun kahramanı olur. Orada da kaçınılmaz bir ironi ortaya çıkar.

-Fakat ironi insanı derinleştirir, büyütür. Bu da daha büyük bir boyutun kurtuluşu için giriş kapısı işlevi görür. Orada evrensel umut olgusunu bulabilirsin. O yüzden de Yunan tiyatroları günümüzde bile birçok insan tarafından okunuyor ve sanatın temel formlarından biri olarak kabul ediliyor.

-Dünyadaki her şey metafordur…Yani bizler metafor düzeneği yoluyla, ironiyi kabulleniriz. Sonra da kendimizi derinleştirir, geliştiririz.

-Anton Çehov çok güzel söylemiş. “Eğer öyküde bir tabanca geçiyorsa, sonunda mutlaka patlaması gerekir” diye…Çehov şunu demek istemiş. Gereklilik bağımsız bir kavramdır. Mantık, ahlak ve anlamdan ayrı olarak söz konusu olur. Görev ve işlev birbirini tamamlar. Görev itibarıyla gereksiz olan bir şeyin, bulunmasının da anlamı yoktur. Görev itibarıyla gerekli olan bir şey de, mutlaka bulunmalıdır. Buna dramaturji denir. Mantık, ahlak ve anlam kendi başlarına bir bünye olarak değil, ilişkisellik içinde var olurlar. Çehov dramaturjinin ne olduğunu çok iyi anlıyordu.

-İnsan kendisinin eksik bir parçasını bulmak umuduyla aşık olur. O yüzden de, aşık olduğu insanı düşünürken, kişisine göre değişmekle birlikte, az ya da çok hüzünlenir. Çok eski bir zamanda kaybettiği, özlemle andığı, uzaklarda kalan bir odaya adımını atmış gibi hislere kapılır. Bu hissi ilk keşfeden sen değilsin. O yüzden telif hakkı için başvuru yapmaya da kalkma.

-Özgürlük sembolü olabilecek bir şeye sahip olmak, özgürlüğün kendisine sahip olmaktan daha önemli olabilir.

-Jean Jacques Rousseau medeniyetin insanoğlunun çit yapmaya başlaması sonrasında doğduğunu söyler. Çok haklı. Tüm medeniyetler çitle çevrelenmiş esaretin ürünüdür.

-İnsan yaşamak için doğuyordu ne de olsa. Öyle olduğu halde, yaşadıkça yaşadığı ölçüde içinin boşaltıldığını, bomboş bir insan haline getirildiğini hissedebiliyordu. Üstelik daha ileriki zamanda da, yaşadığı sürece içinin boşalmaya devam etmesi, dımdızlak, değersiz bir insan haline gelmesi olasıydı. Yanlış olan da buydu. Bu akışı bir yerlerde değiştirebilecek miydi acaba?

-Öyleyse bir soru daha sorayım. Müziğin bir insanı değiştirme gücü var mıdır? Yani bir gün bir müziği dinleyince, insanın içinde tamamen bir şeylerin farklılaştığı olur mu?

-Berlioz’un bir lafı vardır. “Eğer sen Hamlet’i okumadan yaşamını tamamlıyorsan, ömrünü bir kömür madeninin dibinde geçirmişsin demektir.

-Anılar insanın vücudunu içten içe ısıtan şeylerdir. Fakat aynı zaman da lime lime de edebilirler.

-Zamanın göreceli ağırlığı, çok anlamlı kadim bir rüya gibi üzerine çöküyor. O zamandan kurtulabilmek için hareket etmeye devam ediyorsun. Dünyanın öteki ucuna gitsen bile, o zamandan kaçamayabilirsin. Fakat öyle bile olsa, dünyanın öteki ucuna gitmek zorundasın. Dünyanın öteki ucuna gitmedikçe yapamayacağın şeyler de var çünkü.

-Sonra uyuyorsun. Gözlerini açtığında ise, artık yeni bir dünyanın parçası oluyorsun.

Bir haftalık bir serüven yaşadım bu kitapla, 14 haziran pazartesi akşamı serüvenimiz sona erdiğinde…ben kendi adıma baya yol kat etmiş, yorulmuş hissettim kendimi. Diyalogların anlamlı vurguları beni olumlu anlamda dikkatimi toplamaya zorladı ve ruhen yordu dersem yalan olmaz. Kitap boyunca hissettiğim şunlardı, kayalarla dolu bir denizde yüzüyordum ve dalarken dikkatli olmazsam…o sert ve keskin uçlu kayalar canımı yakabilirdi.. O yüzden de derinliklere dikkatli inilmeli, yavaş yavaş inerken de her bir parça, her bir data ayrı ayrı gözlemlenmeli ve bilinç altına işlenmeliydi ki, bu yollardan bir kez daha geçilirse tecrübe hayatımı daha kolay hale getirebilirsin…Yıldırımlar da çaktırdı kafamın içinde, huzurlu müzikler de eşlik etti yeri geldiğinde, soğuk rüzgarlarıyla titretti arada ve kıyıya vardığımda…deniz bana baktı bense ona yine görüşeceğiz demek istedim senle…İşte sahilde Kafka bana bunları yaşattı içimde…her bir bahsi geçen müzik ve yazar itinayla not alındı…nitekim denizler derin, hazırlıklı olmak gerek dedim ona. Ben seni dinlerim…hepimizin içi büyük boşluklarla dolu, içlerimizde esen şiddetli rüzgarlın soluğunu yavaşlatacak olansa bu donanımları edinmekten geçer dedim…Bilmem, ben böyle düşündüm kapağı kapattığım an!

Bir de buradan küçük bir not ileteyim çok sevdiğim bir arkadaşa: Ben genelde kitaba başladığım ve bitirdiğim tarihleri yazarım kapak sayfasına, ya da o an çok severek dinlediğim bir şarkıyı..R.E.M'den "Everybody Hurts" çalıyordu kulağımda, ilk başladığım gün bu kitaba...Kitabı gösterdiğim arkadaş da benden habersiz bir not yazmış oraya not everybody hurts diye :) bir de ek olarak şu'nu not etmiş: Hayat, planlar yaparken başımıza gelen olaylar bütünüdür...Ben de severim John Lennon'ı ve bu sözünü..sevgili arkadaşım eğer bu yazıyı okursa, ona burdan çok sevdiğim imagine'ın sözleriyle bir selam etmek istedim...

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one....

Fotoğraf: 2008 Bozcaada

Eski güzel yazlara

2010-06-10T23:45:00.008+03:00

Yeni kitabım-Sahilde Kafka, Yazar: Haruki Murakami
Bu kitabı alırken biraz kalınlığına bakıp, acaba ben bunu bitirebilir miyim diye düşündüm ama kitapçıda kaç seferdir elim ona gidiyordu..En sonunda kapmıştım, kendisi benle beraber bir kez yolculuğa çıkmıştı, kaçış yoktu..Ben onu kelime kelime, paragraf paragraf sömürecektim ve serüvenimiz bir torbada başladı onla, şimdi ise yanı başımda her gece..Sağolsun beni yalnız bırakmayanlardan o da...
650 sayfalık kitabımın henüz 200 küsür sayfa kadarı sömürüldü;ama şu zamana kadar altını çizebildiğim birkaç yer edindim hemen..Arada bir diyaloglarda Franz Kafka'ya değinmesi de ilginç geldi, hatta eski mitoloji kitaplarına, bestecilere, Tolstoy'a, Macbeth'e... kitap kendi içinde şu ana kadar bana araştırılacak yeni şeyler kattı diyebilirim...Daha sonra belki paylaşacağım daha güzel yerler olacaktır ama şimdilik şu nacizane seçmelerimi paylaşayım istedim..

"Puccini müziğinde nasıl desem, sonsuzluğun geriye doğru aktığını hissettiren bir şeyler var. Evet, biraz popülarite peşinde ama tazeliğini de koruyor. Bu da sanatsal açıdan mükemmel bir bütünlük sağlıyor."
Hemen Puccini'nin en bilindik eserlerinden olan Maria Callas'ın seslendirdiği o muazzam Madame Butterfly'dan sizlere bir örnek koymak istedim..

Yazar karakterlerini konuştururken, Franz Kafka'nın okuduğu eserlerini sayıyor..Ben Dava'yı ve Dönüşüm'ü okuyup Kafka'ya hayran kalmıştım..Kitapta bahsedilen diğer bir eseri ise Ceza Sömürgesi..Bunu not aldım, okunacaklar arasına çoktan girdi..

"Mutluluğun tek bir türü vardır, ama mutsuzluk binbir şekilde ve büyüklükte gelebilir. Tolstoy'un dediği gibi: Mutluluk masal, mutsuzluk ise öyküdür."

Ve Franz Kafka'nın en bilindik eseri Dönüşümden..
"Gregor Samsa bir sabah bunaltıcı düşlerden uyandığında, kendini yatağında dev bir böceğe dönüşmüş olarak buldu.."

Korkusuz uyanılan sabahların huzurunu barındıran, eski yaz tatillerinden kalma bu fotoğrafları bulunca yüzüme ferah bir gülümseme yerleşti...

"It is a feeling that no matter what the ideas or conduct of others, there is a unique rightness and beauty to life which can be shared in openness, in wind and sunlight, with a fellow human being who believes in the same basic principles. "
Sylvia Plath..

Yaşamaya Değer

2010-06-06T09:12:00.005+03:00

Dün sinemada izlediğim bir filmden söz etmek istiyorum sizlere. Orjinal adı "L’Elegance du herrisson" olan, Fransız yapımı ve kitaptan uyarlama olan bu film, arkadaşla acaba vizyonda ne vardır diye bakıldıktan sonra, konusu itibarı ile uygun seçildi. Gösterişsiz afişi ve oyuncularıyla, benim gözde filmlerim arasına gireceğini bilmiyordu. İzlendikten sonra çabucak listede yerini aldı kendisi.
Konuya gelince, Paris’te dış dünyadan uzak bir çevrede yaşayan 11 yaşında, oldukça zeki bir kız olan Paloma, 12. yaş gününde intihar etmeye karar verir. Evet yanlış duymadınız, uzaktan hiçbir problemi yok gibi görünen küçücük bu kız, aslında insanların bütün duyarsızlıklarının, saçma hırslarının farkındalığında olup...hayatı bir balık kavanozunda yaşamanın ne kadar mantıksız olduğunu gözler önüne sermek ister...bunun için de günlük hayat diyaloglarını barındıran, bir film çekmeye karar verir..olur olmaz yerlerde saklanarak, ailesinin gündelik hayatını kameraya alır...bu arada da intihar için geri sayım başlamıştır. Ailesinin gereksiz dertleri, kendilerinden olmayanların duygularına kayıtsız kalmaları, Paloma'yı onlardan gitgide uzaklaştırmaktadır. Dışardan mükemmel aile imajına sahip insancıklar arasında, Paloma kendini onlardan izole etmeye çalışan, yalnızlığını güvenliği haline getirmiş, sessiz kalmayı seçmiş bir yetişkin adayıdır. Tam da herşeyin sonuna varıldığı düşünüldüğü anda, bu zengin apartmana Bay Ozu adında gizemli bir Japon komşu taşınır. Bay Ozu'da zengin sınıfına ait fakat insanların içindeki inceliklerin çoktan farkına varmış bir insandır. Daha ilk günden, kimsenin diyalog kuramadığı apartmanın kapıcısı olan Rene ile iletişim çabasına girişir..ve onda sıradan olmayan birşeylerin farkına varır..

Rene ve Paloma'nın çok farklı yaş gruplarında yer almasının dışında aslında çok büyük bir ortak noktaları vardır...Saklanacak bir yere ihtiyaç duymaları..
Bay Ozu sayesinde bu üçlü, birbirlerinin dünyalarını keşfedecek, saklandıkları kapıları aralayacaklardır..Zengin kızı Paloma ve fakir kapıcı Rene arasındaki iletişiminin gelişimini ve paylaşımlarını görüp, yalnızlıklarını yıkmaları çok güzel işlenmişti...
Gerisini anlatmak istemiyorum, gerçekten çok izlenmeye değer bir film olduğunu düşünüyorum..
Paloma'nın filmin sonundaki vurucu cümlesi gerçekten çok hoştu..Hatırladığım kadarıyla:Ölmek önemli değil, ölürken ne yaptığın önemlidir..Rene sevmeye hazırdı..diyerek bitiriyor..ve o an, o sahne benim kafama bir daha unutulmamak üzere işleniyor...

Son desen

2010-05-31T00:52:00.002+03:00

Vee son dedi birileri…eh işte o kutsal son, hepimizin beklediği, hakkında ileri geri yorumlar yaptığı…ne mi oldu? Sadece merak edilen bu mudur, ne olduğu…yoksa neden, nasıl soruları mı sorulur sonlara…Hangi son sizi etkiler, hangi son sizi kayırır, hangi son sizi ağlatır..hangi son sizi sona sürükler…Birileri bütün cevapları bilirken, biz sonlara kılıflar biçtik, hayalledik onları kendimizce, sevdiğimiz sıfatlar taktık sonlara…Oysa bizim dışımızda sonlara karar veren ayrı bir mekanizma devreye çoktan girmişti…Biz sonları izleriz, bazıları ise sonlara karar verir…Hangi taraf daha güvenlidir bilinmez; ama sonları yönlendirmek çoğu zaman yorucu ve can yakıcı gibidir. Sonsa son’dur…Son’a sorular sorulmaz…son tartışmaya gelmez…son varoluşun selamını iletir, bizse sona hoşçakal deriz…

Fotoğraf: 2008 Bozcaada deniz feneri

mad world

2010-05-29T21:54:00.004+03:00

Donnie Darko, seni neden hiç unutamıyorum acaba ben? Devamlı hortluyorsun kafamın içinde ve o güzelim naif sesiyle gary jules tarafından seslendirilen soundtrack'in..mad world..yine andım seni ve hep anmaya devam edeceğim galiba...

"The dreams in which i'm dying are the best i've ever had"

she is a maniac

2010-05-27T22:39:00.002+03:00

Şuanda beni tarif eden şarkı ve ruh hali bu'dur !!!!

Saymakla bitmeyenler

2010-05-25T20:07:00.010+03:00

Bu aralar, içimde birikmiş olan beğenileri paylaşmadan duramıyorum malesef...Elimin altında duran kitaplarıma bazen baktığımda inanılmaz mutlu hissediyorum kendimi, onlar varken yalnız olmak ne demek, her biri birşey fısıldıyor kulağıma, bazen ben sorular soruyorum onlara...hızlıca, kayıtsızca geçip giden günleri anlamlı kılan birkaç şeyden biri de onlar..
Son zamanlarda okuduğum kitaplardan olan Goethe'nin Genç Werther'in Acıları adlı kısa öyküsü, yine dil ve tasvir açısından beni kendine hayran bıraktı...

En çok sevdiğim kısmı ise paylaşmak istedim:

"Yaşamak yalnızca bir rüyadır. Bunu benden önce de ifade edenler olmuş, ama bu benzetiş gölgem gibi peşimden ayrılmıyor. Düşünüyorum: İnsanların gücü ve yaratıcılığı avuç içi kadar bir çerçeveye sıkışmış, ellerinden fazla birşey gelmiyor! Dikkat buyrunuz: Bizim olanca savaşımız, geçinmemize, barınmamıza yarıyor. Yani, mahrumiyetlerle geçen şu uğursuz hayatı uzatmaktan başka bir işe benzemiyor. İçimizin rahat olduğu zamanlarda bile bu rahatlık, başımıza geleceklere karşı Tanrı'ya sığınmamızdan kaynaklanıyor. Böylelikle zindanlarının duvarlarına hoş resimler, iç ferahlatıcı manzaralar çizen tutuklulara benziyoruz. Ah kardeşim bunları düşündükçe aklım duruyor!
Kendime, kendi içime bakıyorum ve orada devasa bir evren buluyorum. Ama bu evrende hayat ve devinimden çok, anlamlı sezgiler ve müphem arzular var. O zaman her şey karşımda yıkılıyor ve ben gülümsüyorum, ve ben sürekli böyle dalgınca düşünerek bir girdabın derinliklerine doğru çekiliyorum."

Bu girdabın derinliklerinde herkesin içinde bendeki gibi
ayrıntıcı bir yan

meraklı bir yan

çocuksu bir yan

dalgacı bir yan

ehl-i keyf bir yan

kendini kaybeden bir yan vardır...

ve kim bilir o girdabın içinde hepimizde daha neler neler vardır..

Bazen net bazen saklı

2010-05-24T21:37:00.005+03:00

Bazı anlar ne kıymetlidir değil mi, hiç geçmesin istersiniz..hafızanızda öyle yer eder ki..o andan kalan herhangi bir müzik..herhangi bir fotoğraf..hatta kağıt parçası bile o anı tarihe kaydeder...

Bu sabah bir arkadaşım, bana hediye gibi gelen Eleni Karaindrou'nun bu güzel ve içten parçasını göndermiş..O kadar güzel ki saklı kalmasını istemedim..Duymak isteyenler olur belki...

Ayrıca Özdemir Asaf'ın çok sevdiğim Yumuşaklıklar Değil adlı kitabından en beğendiklerim arasında olan bu şiir, o da paylaşılmayı hak ediyor diye düşündüm..

DÜŞÜNMEK

Önce deniz, baktım denizdi bana önce.
Baktım sonra bana herşey denizdi.
Büyüdüm bütün uzayları kapladım.
Ben kaldım, yıllar, denizler geçti.

Üçe böldüm, beşe böldüm anladım.
-Onu bu gözler içti,-
Bilindi bütün anlaşılmazlar.
Bir gerçek bugün o yalanlarım.

Artık bana o denizleri sormazlar.
Bundan böyle ben kendimi sorumlarım.
Yanıldım desem hoşlamazlar.
Ya yokum, ya da varım.

Şimdi ancak ayakta, olgulanmışım.
Bir düzey deniz görüyorum, bir yatay deniz,
Bir dikey deniz görüyorum, uyanmışım:
Ben birçok insan, karşımda bir tek deniz.

Şair: Özdemir Asaf, Kitap: yumuşaklıklar değil, sy: 27

Aklımdan çıkmayanlar..

2010-05-22T21:17:00.006+03:00

Uzun zaman önce çok severek dinlediğim Johnny Cash'in bu şarkısını tekrar hatırlamanın verdiği sevinçle, kim bilir kaç kere daha dinleyeceğim..

Ve başucu kitabım olan Parfümün Dansı'na, elime geçtikçe göz atıyorum ve her bir bakışta daha da seviyorum bu kitabı.

Parfümün Dansı'ndan unutamadıklarım...

"En yoğun ruhsal yaşantılar, zamanın askıya alınmasını gerektirmektedir."

"Rüya demek, zihnin işlenecek veri bulamadığı zaman kendini eğlendirmesi demektir."

"Maddesel şeylerin insanı hayata bağlama gücü nice idealistin sandığından çok daha fazladır."

"Belki de evrim, oyuncu, serüvenci, önceden kestirilemez, insanı çileden çıkaracak kadar da yavaş olmasına rağmen, sonunda bizi kurtaracaktır."

"Zayıflar, ego ve dogma kayalarının ardına saklanarak, şüphe içinde tutarlar geçidi."

"Hayat çoğunlukla maddeseldir. Maddesel şeylerin zevkini çıkarmak da epey kahramanlık gerektirir. Maddesel şeyleri toplayıp biriktirmek, gerçi yüzeysel ve yararsız bir çabadır; ama bu tür şeylerle gerçek bir ilişki kurmak, hayatla ilişki kurmaktır ve dolasıyla da, ilahi olanla ilişki kurmaktır."

Bu aralar içim bazen olabildiğince renkli ve sıcak

Bazen de olabildiğince sıkıcı ve soğuk!..

Bir Küçük Adam

2010-05-18T21:18:00.003+03:00

Bugün sizi bu küçük beyefendiyle tanıştırmak istedim, kendisi bizim eve sık sık konuk olur..Genellikle kapıdan ilk girişte boynuma atlar, daha sonra birlikte el ele tutuşup ev turu yaparız..Sehpalar, tabaklar, yastıklar, halılar, perdeler hatta yan komşunun balkonu incelenmeden olmaz..Efenim öyle elinden pipetini, kavanoz kapağını veya mazallah telefonu almaya gelmez, valla kafa atar söyleyeyim..O masum bakışların altında agresif bir bünye barınmakta:) Kendisinin en büyük eğlencesi tv'de reklamları izlemektir, dalin reklamında onu yerinde tutmaya kalkışmayın tavsiye etmem, gözlerini ayırmadan pür dikkat ekrana bakar..Bir de bu 1 yaşındaki arkadaşla starbucks maceralarımız var ki sormayın, pipetleri, kağıtları, karıştırıcıları aşırır bir bir ağzına sokar hepsini..Daha kendisiyle karşılıklı kahve içmişliğimiz yok ama çok pis etrafı keser...Dikkat çekmek için bütün numaralarını gösterir çevredekilere, ama ona bir kez bakıp gülümserseniz rahatlar..Parmağıyla 1 yapar, ardından da alkış bekler :) Onun bütün eğlencesi de bu, ne yapsın çocukcağız..Umarım küçük adam senle daha çok maceralarımız, anılarımız olur..Bir "alo" de bakayım abilere ablalara :))) Laf aramızda şimdilik en sevdiği şey elini kulağına götürüp alo yapmak..

Bir oradasın bir burada

2010-05-17T11:06:00.003+03:00

Bazen aktif halde yaşarız, bazense sadece izleyici oluruz ya da becerebilirsek her ikisini bir arada yaparız. Ben dün Kadıköy’de, Beşiktaş Vapur İskelesinin üzerindeki Deniz Yıldızı Restoran’da salatamı yerken fark ettim ki, her boşalan ve dolan vapurun ardından insanlara bakarken, sanki geçmiş gözümün önünden geçti..Onlar sahnede gibi, bana yaşanmışlıkları anımsatıyorlar bense evet bu şöyle olmuştu, evet haklısın gibi içimden konuşuyorum..Bazen gözlerim doluyor, bazense içimden gülümsüyorum, karşımda oturan arkadaşım ise içimde olan bitenlerden habersiz, güven dolu gözleriyle bana bakıyor…Bir hafta sonu daha böyle bitiyor ve gerçek hayat, ben buradayım diye bağıra çağıra geri dönüyor!!!

Fotoğraf, 2008 yılında Bozcaada Deniz Fenerin'den çekilmiştir.

Dilekler...

2010-05-14T12:29:00.003+03:00

Önceden hazırladığım bu postu, yayınlamanın tam zamanı olduğunu düşündüm...

Yanımda bir sürü dizili kitabım var, bir yandan müziğim açık, sevdiğim notalar kulağıma doluyor, kalbimi okşuyor. Artık hava da ısındı, aktiviteler başladı, saat 8’de hava kararmamış oluyor..Bu o denli önemli bir şey ki, o iğrenç sıkıcı kış mevsiminden sonra..Unutulması gerekenler itinayla sindirilip, öğütülüyor..Bu iş de yolunda gidiyor gibi..Sevdiklerimiz yanımızda, güzel sözler ediliyor, harika vakitler geçiriliyor, plan-program bitmiyor, saçlar yeni modellere sokuluyor, sonuna kadar kıvırcık özgürce bırakılıyor..Bazı griler, tekrar renklenmeye başlıyor, iletişim yetileri artmakta..Tiyatro, sinema ve kitapçı gezmeleri ruhumun en güzel arkadaşları..İnsanların desteğini ve güvenini hissetmek müthiş bir duygu..Yaz renkleri çok güzel, cıvıl cıvıl elbiseler giyesim var bu yaz!!! İstanbul’dan çıkamasam da havuza gidesim, şarap eşliğinde dolu dolu muhabbetler edesim, kahkahalar atasım, uyumayasım, adalara gidesim orada kalasım…Bir dolu kitap okuyasım, izlediğim filmleri evde tavana kadar dizesim var..Çiçekleri, denizi, esen meltemi kucaklayasım var…Kendimi ara sokaklarda kaybolmuş olarak görmek, tanımadığım bilmediğim kedilerin merhamet ister bakışlarına karşılık vermek istiyorum..Uçuşan tiril tiril elbiseler ve bodrum sandaletlerim içinde turlayasım, gerektiğinde bir mojito ya da limonata içesim var..Beyaz uçuşan bir elbisenin içinde, kendimi denize bakarken görüyorum arkamda ise sevdiklerim..Bundan güzel hayal mi olur???

Herkese bu yeni aldığım elbise gibi renkli, cıvıl cıvıl, sevdiklerimizle yapılan güzel masa sohbetleri ile dolu, her köşede beliren ve bizi şaşırtmayı beceren bu kedicikler gibi sürpriz dolu güzel bir yaz diliyorum…

An addiction to the past..

2010-05-13T11:28:00.007+03:00

Uzun zaman sonra yine blogum'dayım ve mutluyum geri döndüğüme:) Aslında çoktandır aklımdaydı yazacağım postlar hatta kafamda taslaklarını oluşturmuştum bile fakat üşengeçlik, zamansızlık ya da havamda değildim diyelim. Bir türlü fırsat olmadı, yolum düşmedi bloguma..Şimdi kendimi "home sweet home" modunda hissediyorum..:)
Konumuza gelelim, beni tanıyanlar ne derece bir sex and the city bağımlısı olduğumu bilirler, nerdeyse şu aralar her akşam daha önce izlediğim bölümleri açıp tekrar tekrar izliyorum. En sevdiğiniz dizi diye sorulduğunda hiç duraksamadan cevaplayabilirim. Üstünden o kadar zaman geçmesine rağmen bu dizinin diyaloglarına resmen aşığım ve benim için hiç eskimeyecekler..Film, beni dizi kadar tatmin etmese de ona da hayır diyemem ve 2. filmi de heyecanla bekliyorum..

Carrie-Miranda-Charlotte-Samantha ne güzel bir uyum değil mi??? Düştükleri hatalar, üzüntüleri, sevinçleri ne kadar da bizden..Hele o çılgın, neşeli, absürd masa muhabbetleri yok mu..ne kadar üzgün olsalar da hayal kırıklıkları yaşasalarda herşey o masada farklı bir hal alıyor...İşte beni geçmişe döndüren bu dizi, bana orta okul ve lisede muhteşem zaman geçirten kız arkadaşlarım M. ve D.'yi hatırlatıyor..Her ne yaşarsak yaşayalım biz biraraya gelince bir kahkaha patlar, herşey unutulurdu ve ben onların yanında kendimi o kadar huzurlu hissederdim ki dünya gözüme çok farklı görünürdü. Belki o zaman ki problemlerimiz daha küçüktü, altından kalkması kolaydı diyeceksiniz..Doğru! Ama şunu biliyorum ki böyle kız arkadaşlarınız oldukça, kendinize aslında bir aile ediniyorsunuz, size her daim kapısını açan bir aile..Bundan daha iyi ne olabilir..Birbirinden gizlisi saklısı olmayan, her zaafını, her iyi yanını bildiğiniz, sürprizsiz güven dolu bir aile!!!
Bu üç kişilik ailemiz artık 2 kişi (bazı sebeplerden dolayı D. ile görüşülemiyor) Herşey yine çok güzel, ne zaman aşırı mutlu olsam koşacağım insan M. ne zaman acıdan kıvranıyor olsam koşacağım insan yine M...Ama ben yine de eski o çocuksu, çılgın halimizi çok arıyorum..Sabahlara kadar içip sarhoş olduğumuz, herşeyle dalga geçtiğimiz, taklitlerimiz, alışverişlerimiz, insanlara laf atmalarımız, bazen akan göz yaşları, yaz tatillerimiz...Kısacası o üçlü olarak biz muhteşem yıllar geçirdik ve bu konuda inanılmaz şanslı olduğuma inanıyorum..Her kızın böyle arkadaşları olmalı, onlar beni hiç üzmediler ve yanlarında kendimi hep mutlu hissettim..Bu da benden geçmişe bir serenad olsun..Orta okuldaki o tipi kaymış, abuk subuk giyimli fotoğraflara baktığımda o kadar gülüyorum ki..Elimde bir şans olsa o yıllar en çok geri dönmek istediğim yıllar olurdu..

Bu fotoğraf sanırım orta son'dan kalma, çok komik görünüyoruz ama hiçbirşey umrumuzda değil en güzeli de bu! (çözünürlüğünün kusuruna bakmayın..)

Vee bu duygusal postu, yine bayıldığım bir SATC quote'u ile kapatalım:)

Charlotte: I proposed myself!
Carrie: What?
Charlotte: Yes. I suggested he have a tomato salad, then I suggested we get married.
Carrie: Wait. What exactly did he say?
Charlotte: Alrighty!
Carrie: Alrighty? He said alrighty? Now I'm thinking the upsetting thing isn't that you proposed, it's that you proposed to a guy that says "alrighty."
Charlotte: Oh, Carrie, stop!
Carrie: Alrighty.

Somebody told that it's just a ordinary world..right???

2010-05-01T20:41:00.002+03:00

Söylemek istediklerim

2010-05-01T19:03:00.010+03:00

Söylemek istediklerime başlamadan önce bugün bütün emekçi, bu ülke ve kendi ekmekleri içi ter döken vatanşlarımızın işçi bayramını kutlamak isterim.

Gelelim bugünkü birinci konu başlığımıza, size Stefan Zweig'ın "Bir Kadının Yaşamından 24 saat ve Bir Yüreğin Ölümü" adlı kitabından, 2. öyküde yeren alan bir paragrafı sunmak istiyorum. Bu kısacık kitapta sadece 2 öykü yer almakta. Konu açısından fazla enterasan olmayan fakat anlatım yönünden inanılmaz derinliğe sahip olan bu öyküler okurken beni inanılmaz derecede etkilediler.

Gelelim bahsettiğim paragrafa:
"Bir yüreğin adamakıllı sarsılabilmesi için her zaman ille de kaderin güçlü bir tokadı ya da herşeyi sert bir şekilde söküp atan bir güç gerekmez; hatta gelişigüzel nedenle yıkımı yaratmak, kaderin ele avuca sığmaz heykeltraş isteğini tahrik eder. Biz insanoğlu, kendi anlaşılmaz dilimizde bu ilk hafif dokunuşlara bahane deriz ve onun küçücük cüssesiyle çoğu zaman muazzam etkili gücüne şaşar kalırız; fakat bir hastalık nasıl sinsice ortaya çıkarsa, bir insanın kaderi de ancak herşeyle gözle görünür hale geldiğinde ve olaylar başladığında kendini belli eder. Kader, yüreğe dıştan dokunmadan çok önce beyinde ve kanda içten içe ilerler her zaman. Kişinin kendini tanımaya başlaması aslında kendini savunmaya başlamasıdır ve bu, çoğu zaman beyhude bir savunmadır." Böyle çarpıcı bir paragrafla giriş yapılan bir öykünün devamını kim okumak istemez ki. Ayrıca en çok dikkatimi çeken nokta da yazarın inanılmaz uzun cümleler kullanıp ama bunları çok güzel bağlayabilmesi. Yazar karakterlerini ustalıkla okuyucunun önüne sunuyor, ve gerek biz gerek kendi tarafından ruh çözümlemeleri yaptırıyor. Bu kitapta bulunan 2 öykü de Freud tarafından da çözümlenmiştir.

Gelelim ikinci konumuza:
Popüler yazarımız Paulo Coelho'nun Veronika Ölmek İstiyor adlı kitabını duymuşsunuzdur belki. Kitabın konusu kısaca şöyle; 24 yaşında güzel, işinde başarılı, ailesinin gözünde iyi evlat olan Veronika bir gün artık bu hayatın onun için yeterince iyi olmadığına karar verip intihar etmeye karar veriyor. Zamanında müdahale edilerek kurtarılan Veronika, ailesi tarafından özel bir psikiyatri kliniğine yatırılıyor. Uyandığında kendisine söylenen ise onu kurtardıkları fakat damarlarında gerçekleşen deformasyondan ötürü çok az ömrünün kaldığı. Tadılan ölüm yaşam tekrar ölüm düşüncesinin şokuyla Veronika daha çok sarsılıyor ve buna bir anlam veremiyor. Yalnızca kalan birkaç günlük ömür düşüncesi kendini tekrar keşfetmesine ve farkedemeği güzel şeyleri görmesine yarıyor. Artık o başka biri ve önünde birçok hayaliyle ve tanıştığı Ed'le yalnız değil. Bu küçük ironi onda yeniden uyanış yaratıp hayata dönmesine yardımcı oluyor.

İşte bu güzel kitabın, sinemaya uyarlanması da gayet başarılı olmuş. Kitapla aynı adı taşıyan filmde başrolü Sarah Michelle Gellar oynamakta, rolünün hakkını verdiğini düşünüyorum. Filmde kitaptaki öğelerin dışına çıkılmadan, yalın bir anlatımla Veronika'nın sıkıntısı başarıyla izleyiciye aktarılmış.

Diğer bir başlık da;
Gabriel Garcia'nın en meşhur eseri olan Yüzyıllık Yalnızlık adlı kitabının Stüdyo 100ekibi tarafından tiyatroya uyarlanması. Geçen hafta çarşamba günü CKM'de izledim bu oyunu. Bence bu kadar iddialı bir konusu ve böylesine kült bir eseri sahneye koymak gayet iddialı bir olay. Bu arada Edinburgh Fringe Festivali (2002) En İyi Oyun ödülüne sahiplermiş zaten. Oyuncuların doğallıkları, abartısız ve yerinde mimikleri sayesinde bir dakika olsun gözümü kaldırmadan izledim.

Hayat ve ölüm arasında büyülü bir yerde hayatından sadece tek bir anı seçeceksin...Hafızandaki diğer herşey ise silinip gidecek.Üstelik çabuk olmak zorundasın.Sonsuzluğa ulaşmak için zaman hızla daralıyor...

Büyülü gerçekçiliğin izlerini taşıyan oyunda beş karakter seçim yapma yolculuğunda seyircisini de geçmişte,gelecekte ve o anda bu düşünsel yolculuğa çıkarıyor.

‘’ Peki ya sen ne seçerdin? ‘

Son konumuz ise benim ilk MİM'im olacak:)
Sevgili Peanut beni mimlemiş, hemen üstüme düşeni yapıp bu zorlu görevi yerine getirmeye çalıştım;)
Mimimiz şudur efendim:
•Takip ettiğiniz bloglardan ya da blogunuzda yer verdiğiniz blog listesinden baştan 3sıradaki bloga girip, onun takip ettiği bloglardan(blog listesinden) -daha evvel görmediğiniz- bir bloga tıklıyorsunuz.
•Oradaki yazılara göz atıp birini gözünüze kestiriyor, okuyorsunuz.
•Hoşunuza giden bir paragrafı alıp blogunuzda paylaşıyorsunuz.
•Bu paragrafla alakalı birkaç cümle sarfetmeyi de ihmal etmiyorsunuz:)
•Alıntı yaptığınız blogun son yazısına yorum olarak bu mimi düşüyor, kendi yazınıza link veriyor ve bu blog sahibini de mimlemiş olduğunuzu iletiyorsunuz.
•Son olarak mimlemek istediğiniz başka blogdaşlar varsa mimi onlara da yolluyorsunuz.

Ben de severek takip ettiğim Ayşe's World adlı blogdan, dilayra'nın "Bir nefes İstanbul'dan" postundan kendime bir paragraf seçtim. Aslında bu post Aret Vartanyan'ın kitabından bir alıntı ama ben o kadar çok sevdim ki kendime kesinlikle bunu seçiyorum. Vee tek kelimeyle dilayra'nın blogundaki fotoğraflarına, sevecen cümlelerine, samimi anlatımına bayıldım.

"Sen değişmedikçe çevrendeki hiçbir şeyin değişmeyeceğini kabul et. Sen değişmedikçe yaşam tekrarlardan ibaret olacak. Geçmişinin tekrarı. Tıpkı her seferinde sıfırlanıp, sonrasında limitini dolduran kredi kartı borçların gibi. Bir sebepten dolayı ayrıldığın iş yerinden sonra bir başka iş yerinde aynı sıkıntıları yaşadığını göreceksin. Sıkıldıkların, yaşadıkların tekrarlanıyor. Belki başlıkları, kişileri değişiyor ama sorun aynı. Ne zamanki sen değişeceksin, o zaman o zincir kırılacak. Ve dostum, insanın en büyük sorunu sorunsuzluğu. O yüzden belki sorunlu olmayı tercih ettiğini sana söylemek zorundayım."

O kadar doğru geldi ki bana burada yazanlar, kişinin asıl problemi hep kendisi. Bazen başkalarını suçlamaya çalışıp kendimizi acizce savunduğumuz anlarda bile aslında kendi zaaflarımızla başbaşayız. Kendimizden asla kaçamayız, bir tek kendimize yalan söyleyemeyiz. Ben değişmiyorsam, bunu reddediyorsam bu problem beni zedeler, kimseyi değil. Ben kendimi yıpratmayı seçip, etrafıma körce bakmayı adet edinmişsem vay halime bunu asla kimse durduramaz. Kilit nokta hep kendimiziz, asıl sorun kendimizdekini irdeleyerek çözülür, başka yolla değil...

Şimdi de mimlenenler; Veni Vidi Vici, lalenin bahçesi ve dilayra..Kolay gelsin arkadaşlar:)

Away we go

2010-04-26T13:23:00.002+03:00

Sinemada vizyon süresince gidemeyip de içimiz de kalan filmler olur ya. Benim için de "Away we go" öyle bir filmdi. Zaten afiş tasarımı, iki sevimli samimi oyuncu ve sevgili yönetmen Sam Mendes'in bu filmi çekmesi izlemem için yeterli sebepler diye düşünüp hemen dvd'yi kapıp, sevgili kanepem ve ben dün bu filmi keşfe çıktık. Konu çok sade aslında, sizi şaşırtan acaip olaylar filan yok. Çok sevimli bir çiftin kendilerine sevebilecekleri bir hayat kurup, aile olabilecekleri yer arayışlarıyla ilgili. Tabi bu yeri bulmaya çalışırken de çok değişik insan portreleriyle karşılaşıyorlar ve nasıl ebeveynler olmak istemediklerine karar veriyorlar. Birbirlerini yeterince sevmeleri ve bu çocuğu olağanca güçleriyle istemeleri zaten iyi bir aile olabilmeleri açısından yeterli, ihtiyaçları olan huzurlu bir lokasyon ve düzgün bir sosyal hayat..E onu da bulup bulamadaklarını söylemeyeyim. İzleyin ve görün..:)
Film dahi olsa, benim gibi basit düşünen insanların var olduğunu görmek güzel..Bu dünyada en çok ihtiyacımız olan 2 şey karşılıksız sevgi ve güven duygusunun o kusursuz rahatlığı..Bu 2 tatlı insan hayalimdeki aile imajına birebir uymaktaydı..Filmdeki Burt gibi erkekler var mıdır gerçek hayatta, yoksa unut gitsin mi dersiniz???

Sayaç dediğin

2010-04-22T21:04:00.003+03:00

Bazen duruyorum, tepki veremiyorum aklımdan geçenlere. Her zaman yapabildiğim içimdekiyle anlaşabilmeyi, konuşabilmeyi beceremiyorum o anlarda. Belki sadece ağlamak yardımcı oluyor bu gibi durumlarda. Bir müzik dinlemek, o sessizliğimi yıkmak, kafayı dağıtmak, düşünmemek, sıradan davranmak. Göz yaşı dökebilmenin insanı rahatlattığını söylerler, neden bu benim üstümde işe yaramıyor? Ağladığım zamanlarda niye bunun bir sonu olmuyor, ardı arkası kesilmiyor?
Açmak istemediğim tozlu fotoğraf klasörleri her önüme çıktığında, hayalet görmüş gibi oluyorum. Bakalım nasıl aşıcaz bunları…Ne mi istiyorum? Çok şaşırmak istiyorum, aklım başımdan gitsin istiyorum bazen de bilincimi kaybedip tamamen yeni bir ben olmak istiyorum. Bazen de boşluğa bakıp tepkisiz gülümsüyorum, aklımdan geçen hiçbir şey yok bu gibi durumlarda.
2008 yılında çekilen bu eski resimse bana şunu düşündürüyor. Keşke hayatımızda da bizi uyaran sayaçlar olsaydı, bir takım önlemlerimizi önceden alır daha hazırlıklı olurduk.

Gerçi hiç sanmıyorum, biz ibrelerin kontrolü altında yaşayan varlıklar değiliz..olamayız da..yaşadıklarımızla varoloruz...istatistik yorumlar bizim bir parçamız olamaz..atan bir kalbe sahip olduğumuz müddetçe, bundan daha büyük bir sayaç yoktur bizim için..Değil mi???

Bir Gezegenden Diğerine

2010-04-21T23:01:00.004+03:00

Herşey gidebilir ya da yok olabilir, ama herşeyiyle gerçekler kalır yanınıza. Onlara öyle kılıflar dikemezsiniz, ya da pay biçemezsiniz. Onlar korkularınız olurlar, bazen mutluluklarınız, azılı düşmanlarınız belki de niye olmasın olan bitenin en yalın halini size sunan dostlar olurlar. Gerçekler de evrimleşir sizle beraber. Birkaç sene önceki gerçekleriniz yeni gerçeklerinizle aynı değillerdir. Çünki siz de aynı insan değilsinizdir, kökleriniz başka toprakların da minerallerinden yararlanmış, başka kaynaklardan da su içmiştir. Sizi siz yapanların sayısı bazen azalmış, bazen de logaritmik olarak artmıştır.
Yeni sıfatlar eklersiniz soldaki loba. Şimdi kaçının iyi, kaçının kötü olduğunu tartışmaya gerek yok. Bu arada sağdaki lob da sayısal anlamda enkazların hesabını tutmaktadır.
Kalk gidelim dense bu öyle kolay olur mu sanıyorsun?
İzlenilen yüzlerce bölüm sex and the city, dinlenilen norah jones parçaları, her kalp sıkıştığında açılan pencerenin kenarına oturulup kurulan hayaller, kaç kez kuaföre gidip kestirilen saçlar, kaç litre aktığı belli olmayan göz yaşı, yırtık sayfaların arkasına karalananlar, yenen tırnaklar, akan makyajlar, değişen ruj renkleri, kapanmakta zorlanan çekmeceler, masa üstündeki çöpler, atılmayı bekleyen resimler, bitmiş rimel kutuları, bu kaçıncı allık diyip yine almalar, biten kitaplar, artık hafızada tutulamayan filmler, en iyi arkadaşla içilen şaraplar ve haddi hesabı olmayan diğer şeylerimle ben ruhumu bir gezegenden diğerine taşımaya çalışıyorum, yeterince yer var mı orada bu sahip olduklarıma ve bir de edineceklerime???

By the way i'm not a type of hubbell girl (the clue of this sentence lies in the film "the way we were")

Herkese kendi gezegeninde huzurlu bir gece dilerim...

Alice sana bir kurabiye versem beni burdan götürür müsün?

2010-04-14T20:00:00.006+03:00

Bunlar benim şaşkın sabah hallerim, bugün benim izin günüm oldu. Dinlenmeye ve biraz düşünmeye ihtiyacım vardı. Doğrusu miskinlik çok iyi geldi. Sabah Twitter muhabbetleri, blog okuma seansları, kahve+dergi sefası günümü keyifli kıldılar.

Bu arada yine de bugün boş durmadım. Geçen hafta film festivalinde "Balerin ve Hırsız" adlı filmi izleyip, ağzıma bir parmak bal çalındıktan sonra bu cumartesi için de bari bir filme bilet alayım dedim. Bu seferki seçimim Tayfun Pirselimoğlu'nun "Pus" adlı filmi oldu. Bu sezon da film festivalini en azından 2 filme giderek kapatalım avuntusuyla geride bırakacağız.

Başka ne mi yaptım çilek güzeliyle beraber kitaplar okudum, en iyi rehabilitasyon yöntemi herkese tavsiye ederim:)
Eee akşamüstü 5 çayının yanına kurabiye olmazsa ne yaparız. Hooop hemen un, yoğurt, yumurta, kabartma tozuyla seansı açtık. Mis kokulu şekilli mi şekilli kurabiyelerimiz oldu. Yanına çayı demledin mi, değmeyin keyfime:))

İsteyen olursa tarifi verebilirim:)

SUSU

2010-04-12T14:34:00.005+03:00

Yazmasam değil,
Yazıp üstünü çizsem...
Ne olur
Ya bir şey, ya birşey değil..
Biri gelir, altındaki yazıyı,
Biri, üstündeki çizgiyi okur.

Hep yanlış yapıyorlar.
Ama doğrular da değişiyor.
Neden..
Önemsiz önemliyi eskitiyor.
Gözümle görüyorum eskidiğimi..
Eskidiğimden.

Kırıp yapıştırsam...
Dursa yerinde eskisi gibi.
Niçin..
Durmaz yerinde eskisi gibi
İçi başka der, dışı başka..
Ben bildiğim için.

Özdemir Asaf-Yumuşaklıklar Değil

inspirations

2010-04-11T19:27:00.002+03:00

I love you audrey and coco, you mean a lot to me...(photo by oceania)

Olan Biten Derken..

2010-04-09T21:36:00.008+03:00

Evet olmuş bitmiş derken, bakarız neler değişmiş, neler geriye kalmış. Bizi neler oluşturmuş, biz onları nasıl değerlendirmişiz.
Bu saçma girişle neden mi bahsedeceğim, sevgili kitaplardan. Son 2 aydır onların önemini öyle bir anladım ki. Komik ama bize edebiyat derslerinde kitap deyince akla ne gelir gibi sorular sorulduğunda, bana saçma gelen kalıplaşmış laflar vardı. Kitaplar nedir? En iyi arkadaşımız mı, en iyi sırdaşımız mı bazen en azılı düşmanımız mı, bazen de hiç anlamadığımız hayatlar mı ya da belki bizi bizden daha iyi tanıyanlar mı...Bunlara herkesin farklı cevapları vardır. Orasını biz bireylerin iç seslerine bırakalım.

Ben geleyim size bu aralar okuduğum ve okuyacağım kitaplardan bahsedeyim.

Öncelikle bir psikoterapist olan Alper Hasanoğlu'nun "Bir Terapistin Arka Bahçesi" adlı kitabından başlayalım. Yazar, terapileri sonucu elde ettiği tecrübeleri ana başlıklara bölerek bizlere aktarmaya çalışıyor. Kitabın dili oldukça sade ve insanın okuduğunda aslında kendiyle çok rahat yüzleşebileceği bir kitap. Bazen acı bir şekilde acizliklerimizin farkına varmamıza yardımcı olurken, bunları yenmek için küçük alternatifler sunuyor ya da şöyle ben bunları düşünen ve üzülen tek insan değilmişim diyip bir oh çekebiliyorsunuz. Kısacası insan denen varlık o inanılmaz kalkanın altında son derece zayıf bir varlık. Bana bu kitap bazı "hayır" deyişlerin faydası ve kişisel iradeyi geliştirme açısından baya ışık tuttu diyebilirim.

Evet sıradaki Sayın Gabriel Garcia, bilmem siz sever misiniz ama ben kendisinin masalsı kitaplarını oldukça severek okuyorum. "İyi Kalpli Erendira" da oldukça kısa bir öykü derlemesi. Sevgili yazarımızın "büyülü gerçeklik" diye tabir edilen taktiği bu romanda da açıkca görülüyor. O inanılmaz masallar ufak sembollerle aslında hepimizin yaşantısından ufak kesitler sunuyor bizlere. Karşıtlıklar içinde kavram tartışmaları yaratıyor hepimizin aklında.

Diğer yazarımız Tom Robbins, bu yazarı bu kadar geç tanıdığım için kendime o kadar kızdım ki, 1984 yılında yazılan bu kitabı 2010 yılında keşfetmek ve okumak diğer geçen yıllar için büyük kayıp oldu. Öncelikle şunu söylemeliyim bu yazarın tarzı şuana kadar okuduklarımdan oldukça farklıydı. Böylesine bir hayal gücü beni çok şaşırttı, insan denen varlığın bunları kurgulayabilmesi. Geçmişle geleceği bu denli uyumlu bir şekilde bağdaştırması beni büyüledi. Daha fazla birşey söylemek istemiyorum bu kitap anlatılacak gibi değil, lütfen dünya "Parfümün Dansı"nı okuyun ve böyle bir beyni siz de alkışlayın.

Gelelim daha bestseller vari kitaplara "Kayıp Gül" ve "Küçük Arı". Açıkcası diğer bahsettiğim 3 kitabın yanında bu son ikisine o kadar detaylı değinemeyeceğim. Onları da gayet sevdim ve bana dilin kullanımı hakkında pek çok şey öğrettiklerini yadsıyamam ama onları şöyle tarif etmek istiyorum. Hiç bitmesini istemediğimiz çikolatalı bir dondurmayı yemek kadar güzel zaman geçirtiyorlar. Ama diğerlerinden edindiğim derinlik ve bende kalanlar açısından farklı sınıflarda yer alıyorlar.

(Bu arada evet masa üstümde pek bir sevgili Audrey Hepburn var, gülümsemesi ben de yer eden, sevilesi şahsiyet:))

Sırada okunmayı bekleyen, bana yeni yeni dünyalar açacak olan sevgili yoldaşlarımı tanıştırayım sizlere..

Gerçeğin ötesinde de çizilebilmek
Tek olup kavga edebilmek
Kırdıklarını savurabilmek
Olmak varolabilmek, bir olabilmek
İçindekini baştan yaratabilmek
Olmak, zor olmak, olmayı becerebilmek
Zamanı kollayıp, yelkovana hapsolmamak
Duranın da gidenin de ardında varolabilmek
Sakinliğin içindeki ışığı yakalayabilmek
Geceyi dünden görüp gündüzü öteleyebilene
Sorular sorup
Gündüzü geceye bağlayanı aşabilmek.

(Oceania)

Alacalı Bulacalı Günler

2010-04-09T21:06:00.007+03:00

Günler geçer, planlar yapılır ama artık öyle hiçbir şeye uzun vadeli bakılmaz hatta buna gerek duyulmaz. Güneş görünürse gökyüzünde keyifli bir deniz havası alınır, bu da yeter de artar. Ruha doyum verir. Ayak üstü sohbetler yapılır, kahveler içilirken bir tutam dedikodu geçer ama öyle sevecendir ki kızdırmaz, yıpratmaz kimseyi. Yüzlerdeki gülümsemeler akla işler, hatta bir gün açılıp bakılmak üzere rafa kaldırılır. Rüzgar geçer saçlarımızın arasından, hatıralar gelir göz önüne. Ağlanır ara sıra ama söz verilir kendi kendimize öyle kafaya takmak, üzülmek yoktur artık. Bir müziğe takılır aklım, uçup gider içimden birşeyler onla beraber. Havalanırım bazen, bazen de uzanır kalırım o kanepede o anın geçmemesi içim elimden gelen herşeyi yaparım. Yelkovanın önüne bariyer koy deseler, neden olmasın diyebilirim. Bir ses gelir içten, vardır bir yerlerde umutlar, uzansan yakalayabilirsin ama dur der diğeri. Uzanma zamanla gelir onlar sana der. Haklıdır gül yaprağındaki su damlası yeri zamanı gelince damlayacaktır. Aceleye gerek yok..

İşte bu düşünceler tam da kendime 1 gün izin verip sahilde yürüyüşe çıktığımda aklımdan geçiyorlardı. Hatta daha fazlası, bunlar anımsayabildiklerim. O sırada yalnız mıydım? Yoo, işte sevgili deniz, martı, tavşan, hüzünlü köpekçikler ve ardından bir adet kahve ve tabiki şahsına münhasır Vogue'muz!!:)

me myself i

2010-04-06T23:18:00.003+03:00

Bu aralar yazamıyorum ama yakında tekrar başlayacağım...Önceliği kitaplara vereceğim.
Şimdilik Hoşçakalın:)

Binbir surat insan...

2010-03-29T23:31:00.006+03:00

İç dünyamızdaki tehlike

2010-03-27T11:00:00.007+02:00

Günaydın Dünya, sana söyleyeceklerim var. İnsanın kafasında küçük de olsa hayaller kurması çok tehlikeli bunu bil. Biliyorum diyeceksin hayaller olmadan yaşanmaz, birşey düşlemezsen ne istediğini, nerede olacağını nasıl kestireceksin. Evet doğru. Ama size söylemek istediğim ne olur bu hayallere fazla kapılmayın, en azından gerçekleri göremeyecek kadar körleşmeyin. Yoksa sonuçları çok ağır olabiliyor. Hem de ne ağır! Benden size söylemesi, hayaller gerçekleşmediğinde paranoya sahibi olacak derecede kendinizi hiçbir şeye inandırmayın...Ama ne olur, yaratıcılığınızı, iç dünyanızı da kısıtlamayın. Sadece bir denge lazım

- Tom Robbins'in, Parfümün Dansı adlı kitabından bazı alıntılar -

İnsanlara ölümsüzlük niye verilmemiştir sizce, oysa çoğunun istediği şeydir bu. Genç kalmak, yok olmak. Ama biz insanlar, kalben ve ruhen zayıf varlıklarızdır. Haketmeyiz ölümsüzlüğü.

"Geçmişi ilgilendiren her hayal, şapka kurdelasının arasına, bir mezar bileti sıkıştırmış demekti."

"Küçük mucizeleri kabul ettiğimiz zaman, kendimizi büyük mucizeleri hayal edebilecek yeterlilikte hissederiz."

Mine Vaganti

2010-03-26T19:32:00.004+02:00

Ferzan Özpetek sizin için ne ifade eder bilmiyorum ama sanırım benim sevmediğim herhangi bir "Özpetek" imzalı film yok. Son filmi de beni o kadar fethetti ki, izledikten sonra etkisinden kurtulmama imkan yok. Sevgi, sadakat, hoşgörü, bağlılık, sıcaklık, özlem.. zaten bilirsiniz onun vurgulamak istediği temel değerlerdir. İşte bu filmde de yine klasik bir Ferzan sofrası kurulmuş, şaraplar içilirken itiraflar, can alıcı sohbetler yapılmakta. Kalp krizi geçiren babamı istersiniz, gay kardeşler mi, azgın alkolik hala mı ararsınız yoksa hoşgörülü anneanne mi. Yine bütün karmaşanın içinde, alıkonamayan aşklar, bütün aykırılıklarıyla, can yaksa dahi yaşanmaya çalışılıyor. Kafalardaki önyargılar az da olsa aralanıyor. Sıcacık bir aile sizi de içine alıyor bütün absürdlüklerine rağmen. Sevgili yönetmen, o kadar yakın görüyor ki seyircisini onu da senaryonun bir parçası yapmayı başarıyor ve her bir karakterin sıkıntısını ya da sevincini siz de içinizde hissedebiliyorsunuz. Zaten müzik seçimleri o kadar güzel ki her coşku, canlılıkla dile dökülmüş. Artık ordakiler de sizin kardeşiniz, sevgiliniz ya da anneniz. Bugün kendimi samimi bir İtalyan ailesinin evine konuk olmuş gibi hissettim. Onların gözünden gördüm bütün absürdlükleri.
Son sahne ise vurgusunu, hayal gücünü o kadar rehavetle aktarıyor ki size, büyülenmemek elde değil. Sezen Aksu'nun sesi nasıl da yakışmıs o küçük İtalyan kasabasındaki sahneye, sanki o insancıklar için yazılmış gibi. Artık bir Ferzan Özpetek masası hepimiz için kült oldu. Hangimiz sevmeyiz ki o sıcak masa sohbetlerini, birkaç kadeh şaraptan sonra yapılan muzip itirafları, sevdiklerimizle aynı sofrayı paylaşmayı. Kısacası ben onun yarattığı hayatların, en istekli gözlemcisiyim, izlemek isteyenlere de iyi seyirler dilerim. Bence siz de en yakın zamanda onun samimi dünyasına bir göz atın.

Fragmana bir tık deyin isterseniz:)

http://www.dailymotion.com/video/xcl1lf_serseri-may%C4%B1nlar-mine-vaganti-fragm_shortfilms

Kalk bi krep yiyelim:)

2010-03-26T08:19:00.005+02:00

Bugünler de asıl ne mi istiyorum? Küçük bir heyecana asla hayır diyemem..Ufacık sıradışı birşey beni çok mutlu edebilir. Ama böyle oturduğun yerde sıradışı şeylerin seni bulmasını bekleyemezsin, keşfetmeye çalış, emek sarfet ki birşeyler sana geri dönsün. En azından sadece isteme bir de düşün..Küçük bir kaçış, bir kaçamak ne güzel olurdu. Bugün beni dışarda görürseniz bilin ki o hayal baloncuklarından kafamım üzerinde binlerce var:)

Herkese heyecanlı ve güzel bir gün dilerim:)

Gününüzün daha iyi geçmesi için sizi yaptığım kreplerle uğurluyorum. Bakmayın her ne kadar şekilsiz görünseler de tatları gayet güzel;)

let's return to my old bob:)

2010-03-25T19:55:00.005+02:00

Yaşasın yine saçlarımı kısa kestirdim, bu kestirme olayının sonu yok galiba. Olsun yenilik herşeyden iyidir...fresh fresh daha da fresh, bu da yeni sloganımız olsun:)

With or without you...never without you

2010-03-24T19:48:00.015+02:00

Bir günü diğerine bağlayan nedir? Sadece geçen zaman dilimi mi? O günün yeni bir gün olduğunu nasıl anlarız, onu diğerinden ayıran nedir? Güneş gözümüze her zamanki doğrultuda geliyorsa, perde aynı şekilde kıpırdanıyorsa ve çalar saat her zamanki sevimsizliğini sergiliyorsa değişen nedir?

Değişkenlerle, değişmeyenler arasındaki sıkı bağı düşündünüz mü hiç? Aslında size o hiç değişmemiş gibi görünen semboller, kafanızdaki değişkenlere odaklanmanız gerektiği için sabitliklerini korurlar.

Bir de değişmeyen bazı şeyler vardır ki, onlar sevimsiz diye adlandırdığım bu somut şeylerden bin kat daha üstündür ve değişen bizler için olmazsa olmazlardır. Onlar odaklanmamız için değil, ne olursa olsun varlığımızı desteklemek için, paylaşmak, kendimizi anlayabilmek, yaşamı renklendirmek, içimizdekileri sebeplendirmek, bazen uzun bir rüyadan uyandırmak, bazen gerçek dışı hayallerden kurtulmak için varlardır...

Benim değişmeyenim 14 senelik canım arkadaşımdır, her anımda yanımdaydı...Fotoğraf albümlerimin hemen hepsinde yer edinen, yıllardır fotoğrafını odamdan eksik etmediğim, sesim ne zaman titrese aradığım, bu yazıyı yazarken bile mesajlaştığım, hep aynı mahallede oturduğum, hayatımdaki her yenilikten ilk önce haberdar olan, sesinin tonundan herşeyi anladığım, sade, sessiz, narin canım arkadaşım benim o. Herşey değişebilir hayatımda ama o hiç değişmeyen olacak benim için.

Varlığın çok önemli benim için, bunu bil ve ben çok şanslıyım sana sahip olduğum için:)

kayıt altındaki günler

2010-03-19T20:30:00.004+02:00

Kitaplar okunur, bitirilir. Altları çizilir sevilen cümlelerin, bu yaratıcı tasvirler örnek oluşturur ileriki yaşamlara ve üretilmek istenenlere. Bazen ortak olunur o cümlelerin yaşandığı andaki hislere ve olaylara. Ne kadar da benzer, hatta ben de olsam böyle derdim diye düşünülür. Doğaldır! Kitapları kitap yapan yaşanmışlıklar, tecrübeler, ortak anlar, iç güdüler, fikirler, ağızdan çıkmayan sözler, tutukluklar, acılar, haykırışlar, mutluluklar ve aşklar hangimizinkinde yok ki? Bazen bizi bizden iyi anlatan bir kitap buluruz, o an belki olağanüstü bir durummuş gibi düşünülür, sanki bir falcıya gitmişsinizdir de geçmişinizi ve sizi ayrıntılarıyla ortaya dökmüş kadar şaşırırsınız. Nedendir sanki? Diğer insanlar da sizin yaşadıklarınızla ve çektiklerinizle karşılaşamazlar mı? Dünya dediğimiz sadece ekvatordan ibaret herkesin kendi varoluşunun etrafında döndüğü yer midir? Bu ne ukelalık, nasıl bir bencillik duygusudur..Tabiki bu yaşanmışlıklar bizlere aittir, bizim temellerimizi atmıştır..Ama şu toplum bilim denilen şey var ya işte o, o kadar haklıdır ki ve geleceği bize başkalarının gözünden gösterendir ki, şaşar kalırsınız.

Mozart dinlerken alınan hazzın o salonun yarısındakilerde yarattığı tebessüm ne kadar alışılagelmiş bir durumsa, hayatlarımızdaki ortak yanları keşfetmek de aynı derecede doğaldır. Tabi bir de aynı olayları yaşayıp, farklı değerlendirmeler ve tepkiler üreten insanlar vardır. Niye aynı gruba dahil olamayız diye düşünen varsa eğer, göz aynısını görür, kulak aynı sesi işitir ama gel gör ki kalbimiz kanı pompalarken aynı basınçta veya aynı hacimdeki oksijeni beyine göndermez. Beyinde alınan sinyalse, herhangi bir analog devreden elde edilen kadar formulize edilip sonuca varılacak bir olay değildir.

Herkes kendi denkleminin içinde, kendi bilinmeyen sayısı ile çelişe dursun. Dünya döner, döner ve bıraktıklarımız yerinde durmaz. Neden mi çünkü "eylemsizlik momenti" sanıldığı kadar somut bir kavram değildir...iyi akşamlar!

Kendi Kendime

2010-03-18T20:39:00.004+02:00

Ben deli miyim bilmem, olgunlaştım mı bilmem, değiştim mi bak orası sanki öyle gibi..Okumayı severim, bazen kafamı kaldırmadan bütün gün okuyabilirim, kitaplar beni gerçek hayattan daha mutlu eder. Başrolüne kendim girer, ona tavsiyelerde bile bulunurum içten içe. Müzik dinlemeye bayılırım, beni mutlu etmenin en iyi yoludur küçücük bir ses eğer kulağıma değil, kalbime inebiliyorsa tabi. Gözlemlerim herşeyi, iyi izleyiciyimdir, tahminlerim çoğu zaman tutmasa da yine de inanırım düşüncelerime, tutmazsa da ne yapalım yine yanılmışım öğrenecek çok şey var derim. Hayalperestimdir, gündüz hayalleri kuran biri karşıdan karşıya nasıl geçebilir ki, benim gibi tökezler her yerde, binlerce korna işitir hayatı boyunca. Sevmeyi severim...hayvanları, insanları, çocukları kolay severim, sevgiyle beslenirim, sevgisiz kalınca beni morga kaldırsanız yeri vardır, yemek yiyemem, uyuyamam, düşünemem, izleyemem..yaşamamın anlamı yoktur o an. Kararsızımdır, kendi iç sesimle yüksek bir tonda devamlı tartışırım. Artıyı eksiyi tartmaktan hep geç kalırım hayatta. Sevemezsem eğer bitmiştir, geriye dönüş yoktur, o dava sonsuza kadar bir rafa kalkar bir daha açılmamak üzere. Sabırsızımdır, o kadar ki.. beklemek benim için dünyanın en dayanılmaz şeyidir. İnsanlara kolay inanırım. İşte en kötüsü de budur..Onları kendi hayatımın baş rolüne, kendimi ise figürana layık görürüm..Ben buyumdur!..Sıfatlardan çok hoşlanmasam da birkaç aklıma gelen ile beceriksizce tariflerim hayatları, kişileri, kişicikleri..Eleştirirler, ön yargılısın diye, belki de yeni sıfatlara alışkın olamadığımdandır, belki de dardır benim görüşlerim..Açılmaksa bizleri iyi yapan, denerim onu da. Severim sürprizler yapmayı insanlara, azıcık isterim bana da yapan olsun..Mühim değil olmasa da olur, ben bakarım gökyüzüne rengi maviyse, herkes mutluysa olduğu yerde, o da yeter bana...Kabullenmekse huzuru getiren, kabullenmek benim tek yolumdur bundan sonra. Aklım kolay karışır benim. Doğrudur, şüphelenirim hemen. Ama dokunursanız bana güven dolu bir elle, sırtımı sıvazlarsanız destek vererek. Ben ömür boyu her yaşadığınız düşüş anında sizi kurtaran el olurum...Çabuk tepki veririm, çabuk parlarım, duygularımı kontrol edemem.Dengesiz deyin doğrudur. Ama bilin ki kalbim sizin için hızlı attığındandır. Beni anlamak zordur, ben de anlamam kendimi, reaksiyonlarımı ben bile önceden sezemem ama benim hedefim basit olmaktır. Zordur ama birgün olunur!

biraz yunan müzigi esliginde neselenelim:)

2010-01-30T11:39:00.008+02:00

Bu sabah artik dedim ki kendime, biraz kendine gel actim bir yunan taverna muzigi eskilerden..hooop bir guzel acildi uykum ve moralim de az cok kendine geldi. Ne kadar da bizdenler, her notanin altinda bir sicaklik ve her an cosku hissettiriyor insana.

Bu arada gecikmis bir akvaryum gezisi ve kar fotolari sunacagim sizlere:)

Turkuazoo'yu ben esasinda baya begendim cunki deniz dunyasina hayran olan bir insanim, ama biraz kucuk olusu konusunda hayal kirikligina da ugramadigimi soylersem yalan olur. Ben daha farkli canlandirmistim gozumde. Avrupadakiler gibi her tarafi tuneldir diye umuyordum ama sadece 1 bolum tunelden ibaretti. Herneyse yine de beni mutlu etti kendisi, yapanlarin ellerine saglik diyorum:)

Gelelim kar hususuna, cocuklugumdan beri ben kisi hic sevmem beni kisin mutlu edebilecek tek sey, karin yagmasidir. Bu sene 2-3 gun de olsa yagmasi beni cok mutlu etti, devamini goruruz insallah:)) Ama tabiki de insanciklarin ve hayvanciklarin zarar gormesini de istemem, ne olur kar herkesi mutlu edebilecek olcude yag olur mu canim:)

sabah kalktigimda kucuk balkonumuzdan gozuken manzara..

bu da surrealist bir yaklasimla yaptigimiz kardan adam portre calismasi:P

Bu da sevincten deliye donmus ben:D

Hepimize guzel karli gunler diliyorum, kar yagdiginda icecek bir bardak sicak kahvemiz ve etrafimizda bizi dusunen sevdiklerimiz varsa ne mutlu bizlere...Eksikliklerimiz olsa da, hayata tutunmak ne kadar zor olsa da biraz olsun oyalanmaliyiz birseylerle..

safsata

2010-01-26T08:53:00.002+02:00

Gercekten sınanıyor muyum artık bilmiyorum.2010 benim icin cok kotu basladi ve oyle de gitmeye devam ediyor. Güya 2010 "balık yılı" olcakmış burçlara zaten inanmazdım fazla, artık hiç inanmamam gerektigini düşünüyorum. Öncelikle artık okumak beni pek sarmıyor, yahu doktoraya kadar geldim, bunu da bitirme diyorum kendime ama devamlı bir iç çatışma içindeyim. Okumaktan bıktım evet, ama peki şuan iş bulabilecek miyim diye sorarsak, malumunuz ülkemiz bu konuda pek de parlak gunler gecirmiyor.
Yakınımdaki insanların iç yüzlerini gordukce zaten onlardan bir bir sogumaya basladım...Kısacası bugunler ben pek bir kotuyum, her tarafım yara bere icinde..Düşünme unut diye kendimi binbir türlü hayalle, ugrasıyla yogun tutuyorum ki daha fazla yara almayayım ama nafile kücücük birşey binlerce şey hatırlatıyor bana...Bas bagırasım var ya da bir yerden atlayasım aksi takdirde icimdeki sıkıntıyı nasıl giderecegimi bilmiyorum...25 olucam yakında, artık buyumek de istemiyorum. Eskiden hep isterdim...

iç içe

2009-12-27T22:01:00.002+02:00

Salvador Dali

kısmen gariplik

2009-12-21T00:28:00.003+02:00

Şuanda donnie darko'nun soundtracki "killing moon" çalıyor. Bir şarkı bu kadar güzel ve dokunaklı nasıl olabilir. Zaten filmin ben de çok özel bir yeri var, beni benden alıyor demek çok doğru olur bu şarkı için. Keşke ben de bu şarkının yarattığı hayal dünyasının içinde yer alabilsem..Bazen bizi mutlu eden o sevimli hayallerimiz, bizi öyle noktalara getiriyor ki kurtulması imkansız olabiliyor..

Ah gerçek dünya ne diyeyim ki ben sana???

illusion or reality

2009-12-12T17:47:00.005+02:00

Merhabalar uzun zaman sonra yeniden,

Ben mi cok ara verdim, yoksa zaman mı bende bazı aralıklar yarattı ve yordu bilemedim..Neyse en azından burada olabilecek gücü topladım. 2009 beni cok yordu, bazen o kadar soluksuz kaldım ki, kurtulmak icin her yolu denedim. Basarısızlıklar iyiye mi işaret onu bilemiyorum ama artık değişik bir ben çıkmalı ortaya onda hemfikiriz içimdeki sesle. Artık saygım olmalı icimdekine, ezmemeli, yormamalı, değer vermeli belki de..En azından kendim sevmeliyim kendimi..Cok uzun zaman alır mı ya da cok zor mudur bu bilemiyorum ama kendime güvenimi yeniden edinmeliyim..24 yıllık kendimi, daha yeni ve sağlıklı biri yapmalıyım ki bir 24 sene daha gorebilsin bu bünye..Aksi takdirde yaşamdaki hiç bir seyin tadına varamayacak kadar sıradanlaşabilirim.

Hislerimi açığa vurmalı, hayatıma hangi yönden devam edeceğimi seçmeliyim. Geride bıraktıklarıma da çok üzülmemeli ya da onları bırakmazsam beraberce mutlu olmayı denemeliyim. Ben bunları yapabilirim değil mi, en azından şimdilik güveniyorum kendime, yaparım değil mi?? İçimden cılız bir ses bana güç veriyor, hepsi olacak merak etme diyor. Bu sefer güçlü ol, göz yaşların akabilir ama sen pes etme..Başlarda acı çekersin, yorulursun ama toparlayabilirsin. Yanında seni bırakmayanlar da belki destek verir, vermeseler bile bu sefer kendi kendine yetmeyi öğreneceksin...

Some dreams need to be realized but somehow you can pass through the other side without them!!! JUST WAIT...

lakin

2009-03-09T00:10:00.002+02:00

uykusuzum, hiç uyumadım, uyuyamıyorum..gözlerim çok şiş suratım cok beyaz, insan içine cıkıcak halim kalmadı. Sadece kaçmak istiyorum sahte olan herşeyden ve değer denen yargıdan..Bilinçaltı ne berbat birşey, sen sussan, karar versen düşünmemeye unutmaya, yine de azılı düşman bilinçaltı..Hatırlatır, hatırlatır, hatta kafanda ziller çaldırır, için kopucak gibi hissedersin..miden bulanır, ağlamaktan nefes alamazsın, o anda bilinçaltından kurtulmak için fiziksel acı yaratırsın..elini sıkarsın, kendini yaralarsın ki ilgi başka yöne dağılsın..Hepimiz deliyiz, içimizde tek başımıza yaşamıyoruz ve yaşayamayızda..çevrenin yarattığı senler, senin idealleştirdiğin senler, kendiliğinden uygunsuzca çıkan senlerle bütünlük kurulamayınca kontak kopar ve ondan sonra tetikleyiciler vasıtasıyla kataliz etkisiyle beyin de bilinçaltı da artık kendi ürünlerini koyar ortaya..senden başka birçok sen çıkar meydana. Savaşmak zordur, anlatmak daha zordur, bu şekilde bu dünyada yer almak daha da zordur. Sormayın nedenini ben bunları neden dert ederim, neden kuruntuluyum veya neden aklım bunları illaki tekrarlar kurcalar, mutsuzluk, huysuzluk yaratır. Sadece ben değilim bunları yapan, çoğumuz yapar ama farkındalık bazen baskısını ağırca hissettirir böylece odak noktanız şaşar. Yaşamak ana amaç değil, acı çekmenin vasıtası haline dönüşür..Sen misin Franz Kafka okuyan, sen misin Freud'un acısını içinde hissetmek isteyen..Hayır hayır anlamaya çalışma onları, derinlik boğar..sen de gündelikçi ol, sadece kaybolmayı seç ki mutlu olasın..yanındakikeri fazla sorgulama, kazık atanı önemseme, kelimeleri seçme yargısızca kullan! Aklını ise; soldaki loblarla hiç biraraya getirme..Var ol sadece var ol, sebep arama yoksa sana yine aynı yol..sana yine uyku yok, yemek yok, enerji yok bir de en promosyonlusundan göz yaşı var..Hadi keyfinize bakın insancıklar, ben sizin yerinize var olmaktan vazgeçerim..

sıkıldım sanırım:((

2008-02-08T10:55:00.000+02:00

I am on the outside
I am lookin in
I can see through you
See your true colours
Cause inside you're ugly
You're ugly like me
I can see through you
See to the real you

Staind-outside

geçip giden zaman mı olsun yoksa..

2008-01-13T16:27:00.000+02:00

Daha şimdi camdan baktım. Güneşli bir kış gününün verdiği mutlulukla, insanlar dışarda yürüyüş yapıyorlar, alışverişini yapan, kuaförden dönen, annesiyle hoplaya zıplaya parka giden çocuklar gördüm pencerenin ardında, ha bir de bugün gökyüzü inanılmaz mavi. İstanbul'un uzun zamandan beri göremediği bir biçimde cam gibi parlayan huzurlu bir mavi yayılmış üstümüze. Bütün bunlara bakarken ne mi düşündüm; İstanbul'da ben hangi rengi kendime yakın buluyordum, o sırada çatıda duran bir martı belkide benim onu izlediğimden habersiz, adının geçtiği bir yazıda baş kahraman olmaya adaydı, evet ben onu bugün kendi yazıma kahraman seçiyorum. Etrafı izleyişindeki vakurluğu, umutsuzluğumu azaltan enerjisiyle ben bugün beyazı yani yeniliği, cesareti ve huzuru barındıran, martıdan ilham aldığım eşsiz rengi seçiyorum..sevgili martı umarım ne zaman sıkışsam seni bir çatının üstünde veya yakınlarımda süzülürken görürüm, yakınımda olman dileğiyle..geçen zaman olsun...

Gece gece gereksiz yazı

2008-01-13T11:34:00.000+02:00

Zamansızlığa inananların buluştuğu geçitte bana yer var mı diye soran masum yüzlü, ince elli kıza verilecek yanıt, çoğumuzun içinde bulunan umutları öldüren cinsten vahşi bir içgüdüyle verilmemeliydi. Vücudu gibi ince olan ruhuna yakışır bir biçimde, geleceğe dair umutlarını dirilten, izlerini incitmeye kıyamadığı hatıralarını bir bir kutulara doldurup üstlerine melek tozları serpen periler eşliğinde seslenilmeliydi.

Hepimizin içinde belirsizlik yaratan sözleri, biçimleri o herkesten farklı yorumluyor, bu yüzden de kendine renklerin birbirine hızla dönüştüğü, hayalsi ama bir yandan da doğamız gereği kabullenemeyeceğimiz gerçeklerle dolu bir dünya yaratıyordu. O esnada narin yüzündeki kıvrımlarda eşsiz bir cesaretin işaretlerinin olduğunu kimse yadsıyamazdı...